LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

intemperātus

intemperātus (feminine intemperāta, neuter intemperātum, adverb intemperātē)
Classical[ɪn.tɛm.pɛˈraː.tʊs]Ecclesiastical[in.tem.peˈraː.tus]

Meaning

  1. adjectiveuntempered, inclement
  2. adjectiveimmoderate, excessive

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeintemperātusintemperātaintemperātum
genitiveintemperātīintemperātaeintemperātī
dativeintemperātōintemperātaeintemperātō
accusativeintemperātumintemperātamintemperātum
ablativeintemperātōintemperātāintemperātō
vocativeintemperāteintemperātaintemperātum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeintemperātīintemperātaeintemperāta
genitiveintemperātōrumintemperātārumintemperātōrum
dativeintemperātīsintemperātīsintemperātīs
accusativeintemperātōsintemperātāsintemperāta
ablativeintemperātīsintemperātīsintemperātīs
vocativeintemperātīintemperātaeintemperāta

in-tempĕrātus, a, um, adj.,
I. untempered, inclement.
I. Lit.: quid ad caeli naturam intemperatius, Sen. Cons. ad Helv. 6; hence: intemperatum vinum, unmixed wine, Cael. Aur. Acut. 3, 17, § 158.—
II. Trop., immoderate, intemperate: benevolentia, Cic. Lael. 20.— Adv.: intempĕ-rātē, intemperately: immoderate et intemperate vivere, Cic. Univ. 12.

Origins

  1. Proto-Indo-European*né
  2. Proto-Indo-European*n̥-
  3. Proto-Italic*n̥-
  4. Latinintemperātus

Latin temperātus Latin intemperātus From in- + temperātus (“tempered, controlled”).

Quick answers

What does intemperātus mean in Latin?
intemperātus, a adjective, means “untempered, inclement; immoderate, excessive”.
How do you pronounce intemperātus?
In classical Latin, [ɪn.tɛm.pɛˈraː.tʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [in.tem.peˈraː.tus].
Where does intemperātus come from?
Proto-Indo-European *né → Proto-Indo-European *n̥- → Proto-Italic *n̥- → Latin intemperātus.