LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivethird-declension one-termination adjective

intemperāns

intemperāns (genitive intemperantis, comparative intemperantior, superlative intemperantissimus, adverb intemperanter)
Classical[ɪnˈtɛm.pɛ.rãːs]Ecclesiastical[inˈtɛm.pe.rans]

Meaning

  1. one terminationunrestrained, intemperate
  2. one terminationlicentious

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeintemperānsintemperānsintemperāns
genitiveintemperantisintemperantisintemperantis
dativeintemperantīintemperantīintemperantī
accusativeintemperantemintemperantemintemperāns
ablativeintemperantī
intemperante
intemperantī
intemperante
intemperantī
intemperante
vocativeintemperānsintemperānsintemperāns
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeintemperantēsintemperantēsintemperantia
genitiveintemperantiumintemperantiumintemperantium
dativeintemperantibusintemperantibusintemperantibus
accusativeintemperantīs
intemperantēs
intemperantīs
intemperantēs
intemperantia
ablativeintemperantibusintemperantibusintemperantibus
vocativeintemperantēsintemperantēsintemperantia

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

homo effrenatus, intemperans
a man of no self-control, self-indulgent.

in-tempĕrans, antis, adj.,
I. intemper, ate, immoderate.
I. Lit.: intemperans atque immoderata permixtio, App. Dogm. Plat. 1, p. 11.— Comp., Sen. Cons. ad Helv. 6, 3.—
II. Trop.
A. That cannot govern himself, without moderation, extravagant, immoderate, intemperate: intemperantis esse arbitror scribere, quod occultari velit, Cic. Ac. 1, 1: fui paulo intemperantior fortasse, quam debui, i. e. I ought to have exhibited more moderation, id. Vatin. 1: intemperans sum in ejus rei cupiditate, id. Att. 13, 26: intemperans militaris in forti viro gloria, id. Tusc. 2, 17: in augendo eo non alius intemperantior est, Liv. 36, 38: avidi atque intemperantes animi, id. 24, 25: in voluptates, Sen. Ira, 1, 3: ad vescendum, Aur. Vict. Epit. 6.—
B. Incontinent, profligate, debauched: inter impudicas mulieres, et intemperantes viros versari, Cic. Verr. 2, 3, 68, § 160: libidinosa et intemperans adulescentia, id. de Sen. 9, 29: impurissima atque intemperantissima pecus, id. Pis. 29.—Adv.: intempĕranter, immoderately, extravagantly, intemperately: nimis iracunde hoc quidem, et valde intemperanter, Cic. Phil. 1, 5: intemperanter abuti et otio et litteris, id. Tusc. 1, 3: lacerare aliquem, Plin. Ep. 1, 5.— Comp.: ne intemperantius opibus suis utatur, Cic. Phil. 5, 18: insequi, Liv. 31, 37: amare, Plin. Pan. 68: adesse adversus aliquem. Suet. Claud. 38.— Sup.: intemperantissime gloriari, App. Mag. p. 321, 33.

Origins

Descendants
  • Catalanintemperant
  • Frenchintempérant
  • Italianintemperante
  • Portugueseintemperante
  • Spanishintemperante
  • Galicianintemperante

In English words that came into English from intemperāns

  • intemperanceintemperantia

Quick answers

What does intemperāns mean in Latin?
intemperāns, a adjective, means “unrestrained, intemperate; licentious”.
How do you pronounce intemperāns?
In classical Latin, [ɪnˈtɛm.pɛ.rãːs]; in ecclesiastical (church) Latin, [inˈtɛm.pe.rans].