adjectivethird-declension one-termination adjective
intemperāns
intemperāns (genitive intemperantis, comparative intemperantior, superlative intemperantissimus, adverb intemperanter)
Classical[ɪnˈtɛm.pɛ.rãːs]Ecclesiastical[inˈtɛm.pe.rans]
Meaning
- one terminationunrestrained, intemperate
- one terminationlicentious
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | intemperāns | intemperāns | intemperāns |
| genitive | intemperantis | intemperantis | intemperantis |
| dative | intemperantī | intemperantī | intemperantī |
| accusative | intemperantem | intemperantem | intemperāns |
| ablative | intemperantī intemperante | intemperantī intemperante | intemperantī intemperante |
| vocative | intemperāns | intemperāns | intemperāns |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | intemperantēs | intemperantēs | intemperantia |
| genitive | intemperantium | intemperantium | intemperantium |
| dative | intemperantibus | intemperantibus | intemperantibus |
| accusative | intemperantīs intemperantēs | intemperantīs intemperantēs | intemperantia |
| ablative | intemperantibus | intemperantibus | intemperantibus |
| vocative | intemperantēs | intemperantēs | intemperantia |
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- homo effrenatus, intemperans
- a man of no self-control, self-indulgent.
in-tempĕrans, antis, adj.,
I. intemper, ate, immoderate.
I. Lit.:
intemperans atque immoderata permixtio, App. Dogm. Plat. 1, p. 11.— Comp., Sen. Cons. ad Helv. 6, 3.— II. Trop.
A. That cannot govern himself, without moderation, extravagant, immoderate, intemperate:
intemperantis esse arbitror scribere, quod occultari velit, Cic. Ac. 1, 1: fui paulo intemperantior fortasse, quam debui, i. e. I ought to have exhibited more moderation, id. Vatin. 1: intemperans sum in ejus rei cupiditate, id. Att. 13, 26: intemperans militaris in forti viro gloria, id. Tusc. 2, 17: in augendo eo non alius intemperantior est, Liv. 36, 38: avidi atque intemperantes animi, id. 24, 25: in voluptates, Sen. Ira, 1, 3: ad vescendum, Aur. Vict. Epit. 6.— B. Incontinent, profligate, debauched:
inter impudicas mulieres, et intemperantes viros versari, Cic. Verr. 2, 3, 68, § 160: libidinosa et intemperans adulescentia, id. de Sen. 9, 29: impurissima atque intemperantissima pecus, id. Pis. 29.—Adv.: intempĕranter, immoderately, extravagantly, intemperately: nimis iracunde hoc quidem, et valde intemperanter, Cic. Phil. 1, 5: intemperanter abuti et otio et litteris, id. Tusc. 1, 3: lacerare aliquem, Plin. Ep. 1, 5.— Comp.: ne intemperantius opibus suis utatur, Cic. Phil. 5, 18: insequi, Liv. 31, 37: amare, Plin. Pan. 68: adesse adversus aliquem. Suet. Claud. 38.— Sup.: intemperantissime gloriari, App. Mag. p. 321, 33.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
in-temperāns antis, adj.
with comp. and sup., without self-control, unrestrained, extravagant, immoderate, intemperate: intemperantis esse arbitror scribere, etc.: fui in te intemperantior, quam debui: in augendo eo intemperantior, L.: intemperantissimae perpotationes: viri, profligate: adulescentia: intemperantissima pecus.
Origins
Descendants
- Catalanintemperant
- Frenchintempérant
- Italianintemperante
- Portugueseintemperante
- Spanishintemperante
- Galicianintemperante
In English words that came into English from intemperāns
- intemperanceintemperantia