verbfirst conjugation
īnsusurrō
īnsusurrō (present infinitive īnsusurrāre, perfect active īnsusurrāvī, supine īnsusurrātum)
Classical[ĩː.sʊˈsʊr.roː]Ecclesiastical[in.suˈs̬ur.ro]
Meaning
- to insinuate
- to suggest
- to whisper
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | īnsusurrō | īnsusurrābam | īnsusurrābō | īnsusurrāvī | īnsusurrāveram | īnsusurrāverō īnsusurrārō |
| 2nd sg. | īnsusurrās | īnsusurrābās | īnsusurrābis | īnsusurrāvistī īnsusurrāstī | īnsusurrāverās īnsusurrārās | īnsusurrāveris |
| 3rd sg. | īnsusurrat | īnsusurrābat | īnsusurrābit | īnsusurrāvit | īnsusurrāverat īnsusurrārat | īnsusurrāverit īnsusurrārit |
| 1st pl. | īnsusurrāmus | īnsusurrābāmus | īnsusurrābimus | īnsusurrāvimus | īnsusurrāverāmus | īnsusurrāverimus īnsusurrārimus |
| 2nd pl. | īnsusurrātis | īnsusurrābātis | īnsusurrābitis | īnsusurrāvistis īnsusurrāstis | īnsusurrāverātis īnsusurrārātis | īnsusurrāveritis īnsusurrāritis |
| 3rd pl. | īnsusurrant | īnsusurrābant | īnsusurrābunt | īnsusurrāvērunt īnsusurrāvēre, īnsusurrārunt | īnsusurrāverant īnsusurrārant | īnsusurrāverint īnsusurrārint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | īnsusurrem | īnsusurrārem | īnsusurrāverim īnsusurrārim | īnsusurrāvissem īnsusurrāssem |
| 2nd sg. | īnsusurrēs | īnsusurrārēs | īnsusurrāverīs | īnsusurrāvissēs īnsusurrāssēs |
| 3rd sg. | īnsusurret | īnsusurrāret | īnsusurrāverit īnsusurrārit | īnsusurrāvisset īnsusurrāsset |
| 1st pl. | īnsusurrēmus | īnsusurrārēmus | īnsusurrāverīmus īnsusurrārīmus | īnsusurrāvissēmus īnsusurrāssēmus |
| 2nd pl. | īnsusurrētis | īnsusurrārētis | īnsusurrāverītis īnsusurrārītis | īnsusurrāvissētis īnsusurrāssētis |
| 3rd pl. | īnsusurrent | īnsusurrārent | īnsusurrāverint īnsusurrārint | īnsusurrāvissent īnsusurrāssent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | īnsusurror | īnsusurrābar | īnsusurrābor |
| 2nd sg. | īnsusurrāris īnsusurrāre | īnsusurrābāris īnsusurrābāre | īnsusurrāberis īnsusurrābere |
| 3rd sg. | īnsusurrātur | īnsusurrābātur | īnsusurrābitur |
| 1st pl. | īnsusurrāmur | īnsusurrābāmur | īnsusurrābimur |
| 2nd pl. | īnsusurrāminī | īnsusurrābāminī | īnsusurrābiminī |
| 3rd pl. | īnsusurrantur | īnsusurrābantur | īnsusurrābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | īnsusurrer | īnsusurrārer |
| 2nd sg. | īnsusurrēris īnsusurrēre | īnsusurrārēris īnsusurrārēre |
| 3rd sg. | īnsusurrētur | īnsusurrārētur |
| 1st pl. | īnsusurrēmur | īnsusurrārēmur |
| 2nd pl. | īnsusurrēminī | īnsusurrārēminī |
| 3rd pl. | īnsusurrentur | īnsusurrārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | īnsusurrā | īnsusurrāre |
| pres. 2nd pl. | īnsusurrāte | īnsusurrāminī |
| fut. 2nd sg. | īnsusurrātō | īnsusurrātor |
| fut. 3rd sg. | īnsusurrātō | īnsusurrātor |
| fut. 2nd pl. | īnsusurrātōte | — |
| fut. 3rd pl. | īnsusurrantō | īnsusurrantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | īnsusurrāre | īnsusurrārī |
| perfect infinitive | īnsusurrāvisse īnsusurrāsse | īnsusurrātum esse |
| future infinitive | īnsusurrātūrum esse | īnsusurrātum īrī |
| present participle | īnsusurrāns | — |
| perfect participle | — | īnsusurrātus īnsusurrāta, īnsusurrātā, īnsusurrātae, īnsusurrātam, īnsusurrātārum, īnsusurrātās, īnsusurrātī, īnsusurrātōrum, īnsusurrātōs |
| future participle | īnsusurrātūrus īnsusurrātūra, īnsusurrātūrā, īnsusurrātūrae, īnsusurrātūram, īnsusurrātūrārum, īnsusurrātūrās, īnsusurrātūre, īnsusurrātūrī, īnsusurrātūrīs, īnsusurrātūrō, īnsusurrātūrōrum, īnsusurrātūrōs, īnsusurrātūrum | īnsusurrandus īnsusurranda, īnsusurrandā, īnsusurrandae, īnsusurrandam, īnsusurrandārum, īnsusurrandās, īnsusurrande, īnsusurrandīs, īnsusurrandōrum, īnsusurrandōs |
gerundīnsusurrandī, īnsusurrandō, īnsusurrandumsupineīnsusurrātum, īnsusurrātū
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- in aurem alicui dicere (insusurrare) aliquid
- to whisper something in a person's ears.
in-sŭsurro, āvi, ātum, 1, v. n. and a.
I. , to whisper in, into, or to; to insinuate, suggest.
I. Lit.
(a). Neutr.:
alicui, Cic. Tusc. 5, 36, 103: in aures, id. Q. Fr. 1, 1, 4: ad aurem familiariter, Cic. Verr. 2, 5, 41, § 107: modo insusurrans, Suet. Cal. 22.— Impers.: in aurem ejus insusurratum, Cic. Verr. 2, 1, 46, § 120.—(b). Act.:
alicui cantilenam, Cic. Att. 1, 19, 8: vota diis, Sen. Ep. 10: insusurratum nomen, id. Brev. Vit. 14. —II. Transf.:
non solum nauta significat, sed etiam Favonius ipse insusurrat, navigandi nobis tempus esse, suggests to us, reminds us, Cic. Ac. 2, 48, 147.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
īn-susurrō āvī, ātus, āre,
to whisper to, insinuate, suggest: alteri: ad aurem familiariter: in aurem: mihi cantilenam: navigandi nobis tempus esse.
Origins
From in- + susurrō.