verb
īnsurgendum
īnsurgendum (accusative, gerundive īnsurgendus)
Classical[ĩː.sʊrˈɡɛn.dũː]Ecclesiastical[in.surˈd͡ʒɛn.dum]
Meaning
- accusativerising up
In hunc totis caſtris inſurgendum videns Tillius Comes, partem equitulus præmittit, ſubſequitur ipſe cum firmiſſimo exercitu.
Seeing this uprising in the whole camp, the young knight, Count Tilly, sends ahead a contingent, and himself follows close after with the most steadfast of the army.1637, Johannes Clüver, “Epitomes…Appendix: Res ab anno hujus ſeculi xxx. uſque in hunc xxxiii. geſtas continens”, in Hiſtoriarum Totius Mundi Epitome, page 17:
Origins
From īnsurgō (“to rise up [against]”).