LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivethird-declension two-termination adjective

īnsuperābilis

īnsuperābilis (neuter īnsuperābile, adverb īnsuperābiliter)
Classical[ĩː.sʊ.pɛˈraː.bɪ.lɪs]Ecclesiastical[in.su.peˈraː.bi.lis]

Meaning

  1. two terminationinsurmountable
  2. two terminationunconquerable, indomitable
    29 BCE – 19 BCE, Vergilius, Aeneis 4.40
  3. two terminationinevitable
    8 CE, Ovidius, Metamorphoses 15.807

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeīnsuperābilisīnsuperābilisīnsuperābile
genitiveīnsuperābilisīnsuperābilisīnsuperābilis
dativeīnsuperābilīīnsuperābilīīnsuperābilī
accusativeīnsuperābilemīnsuperābilemīnsuperābile
ablativeīnsuperābilīīnsuperābilīīnsuperābilī
vocativeīnsuperābilisīnsuperābilisīnsuperābile
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeīnsuperābilēsīnsuperābilēsīnsuperābilia
genitiveīnsuperābiliumīnsuperābiliumīnsuperābilium
dativeīnsuperābilibusīnsuperābilibusīnsuperābilibus
accusativeīnsuperābilīs
īnsuperābilēs
īnsuperābilīs
īnsuperābilēs
īnsuperābilia
ablativeīnsuperābilibusīnsuperābilibusīnsuperābilibus
vocativeīnsuperābilēsīnsuperābilēsīnsuperābilia

in-sŭpĕrābĭlis, e, adj.,
I. that cannot be passed over.
I. Lit., insurmountable: transitus Alpium, Liv. 21, 23: via, id. ib. 36. —
II. Transf.
A. Unconquerable: genus bello, Verg. A. 4, 40; cf.: caput bello, Ov. M. 12, 613.— Of a disease, incurable: valetudo, Plin. Ep. 2, 2.—
B. Unavoidable, inevitable: fatum, Ov. M. 15, 807: necessitas fati, Gell. 13, 1.—Adv.: insŭpĕrābĭ-lĭter, unconquerably, Aug. Civ. Dei, 5, 8.

Origins

  1. Proto-Indo-European*né
  2. Proto-Indo-European*n̥-
  3. Proto-Italic*n̥-
  4. Latinīnsuperābilis

Latin superābilis Latin īnsuperābilis From in- + superābilis (“surmountable”).

Descendants
  • Catalaninsuperable
  • Englishinsuperable
  • Spanishinsuperable

In English words that came into English from īnsuperābilis

  • insuperableīnsuperābilis

Quick answers

What does īnsuperābilis mean in Latin?
īnsuperābilis, a adjective, means “insurmountable; unconquerable, indomitable; inevitable”.
How do you pronounce īnsuperābilis?
In classical Latin, [ĩː.sʊ.pɛˈraː.bɪ.lɪs]; in ecclesiastical (church) Latin, [in.su.peˈraː.bi.lis].
Where does īnsuperābilis come from?
Proto-Indo-European *né → Proto-Indo-European *n̥- → Proto-Italic *n̥- → Latin īnsuperābilis.