LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation

īnsuēscō

īnsuēscō (present infinitive īnsuēscere, perfect active īnsuēvī, supine īnsuētum)
Classical[ĩː.suˈeːs.koː]Ecclesiastical[in.suˈɛs.ko]

Meaning

  1. intransitiveto accustom, habituate (oneself); become accustomed or get used to
  2. transitiveto make accustomed, accustom

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.īnsuēscōīnsuēscēbamīnsuēscamīnsuēvīīnsuēveramīnsuēverō
2nd sg.īnsuēscisīnsuēscēbāsīnsuēscēsīnsuēvistīīnsuēverāsīnsuēveris
3rd sg.īnsuēscitīnsuēscēbatīnsuēscetīnsuēvitīnsuēveratīnsuēverit
1st pl.īnsuēscimusīnsuēscēbāmusīnsuēscēmusīnsuēvimusīnsuēverāmusīnsuēverimus
2nd pl.īnsuēscitisīnsuēscēbātisīnsuēscētisīnsuēvistisīnsuēverātisīnsuēveritis
3rd pl.īnsuēscuntīnsuēscēbantīnsuēscentīnsuēvērunt
īnsuēvēre
īnsuēverantīnsuēverint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.īnsuēscamīnsuēsceremīnsuēverimīnsuēvissem
2nd sg.īnsuēscāsīnsuēscerēsīnsuēverīsīnsuēvissēs
3rd sg.īnsuēscatīnsuēsceretīnsuēveritīnsuēvisset
1st pl.īnsuēscāmusīnsuēscerēmusīnsuēverīmusīnsuēvissēmus
2nd pl.īnsuēscātisīnsuēscerētisīnsuēverītisīnsuēvissētis
3rd pl.īnsuēscantīnsuēscerentīnsuēverintīnsuēvissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.īnsuēscorīnsuēscēbarīnsuēscar
2nd sg.īnsuēsceris
īnsuēscere
īnsuēscēbāris
īnsuēscēbāre
īnsuēscēris
īnsuēscēre
3rd sg.īnsuēsciturīnsuēscēbāturīnsuēscētur
1st pl.īnsuēscimurīnsuēscēbāmurīnsuēscēmur
2nd pl.īnsuēsciminīīnsuēscēbāminīīnsuēscēminī
3rd pl.īnsuēscunturīnsuēscēbanturīnsuēscentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.īnsuēscarīnsuēscerer
2nd sg.īnsuēscāris
īnsuēscāre
īnsuēscerēris
īnsuēscerēre
3rd sg.īnsuēscāturīnsuēscerētur
1st pl.īnsuēscāmurīnsuēscerēmur
2nd pl.īnsuēscāminīīnsuēscerēminī
3rd pl.īnsuēscanturīnsuēscerentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.īnsuēsceīnsuēscere
pres. 2nd pl.īnsuēsciteīnsuēsciminī
fut. 2nd sg.īnsuēscitōīnsuēscitor
fut. 3rd sg.īnsuēscitōīnsuēscitor
fut. 2nd pl.īnsuēscitōte—
fut. 3rd pl.īnsuēscuntōīnsuēscuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveīnsuēscereīnsuēscī
perfect infinitiveīnsuēvisseīnsuētum esse
future infinitiveīnsuētūrum esseīnsuētum īrī
present participleīnsuēscēns—
perfect participle—īnsuētus
future participleīnsuētūrus
īnsuētūra, īnsuētūrā, īnsuētūrae, īnsuētūram, īnsuētūrārum, īnsuētūrās, īnsuētūre, īnsuētūrī, īnsuētūrīs, īnsuētūrō, īnsuētūrōrum, īnsuētūrōs, īnsuētūrum
īnsuēscendus
īnsuēscundus, īnsuēscenda, īnsuēscendā, īnsuēscendae, īnsuēscendam, īnsuēscendārum, īnsuēscendās, īnsuēscende, īnsuēscendīs, īnsuēscendōrum, īnsuēscendōs
gerundīnsuēscendī, īnsuēscendō, īnsuēscendumsupineīnsuētum, īnsuētū

in-suesco, suēvi, suētum, 3, v. n. and a.
I. (insuerat, Tac. A. 4, 57), to accustom, habituate (not in Cic. or Cæs.).
I. Neutr., to accustom or habituate one's self, to become accustomed to a thing; constr. with dat., with ad, or inf.
(a). With dat.: corpori, Tac. A. 11, 29. —
(b). With ad: ad disciplinam militiae insuescere militem nostrum, Liv. 5, 6.—
(g). With inf.: mentiri, Ter. Ad. 1, 1, 30: largiri, Sall. J. 8, 2: amare, potare, id. C. 11, 6. —
II. Act., to accuslom or habituate one to a thing; constr. aliquem aliquid or aliqua re.
(a). Aliquem aliquid: insuevit pater optimus hoc me Ut fugerem, Hor. S. 1, 4, 105.—
(b). Aliquem aliqua re: aquā pecus, Col. 6, 4.—Pass.: sic insuesci debent, ut, id. 11, 3: ita se a pueris insuetos, Liv. 24, 48, 6.

Origins

From in- + suēscō.

Quick answers

What does īnsuēscō mean in Latin?
īnsuēscō, a verb, means “to accustom, habituate (oneself); become accustomed or get used to; to make accustomed, accustom”.
What are the principal parts of īnsuēscō?
īnsuēscō, īnsuēscere, īnsuēvī, īnsuētum (third conjugation).
How do you pronounce īnsuēscō?
In classical Latin, [ĩː.suˈeːs.koː]; in ecclesiastical (church) Latin, [in.suˈɛs.ko].