verbthird conjugation
īnsuēscō
īnsuēscō (present infinitive īnsuēscere, perfect active īnsuēvī, supine īnsuētum)
Classical[ĩː.suˈeːs.koː]Ecclesiastical[in.suˈɛs.ko]
Meaning
- intransitiveto accustom, habituate (oneself); become accustomed or get used to
- transitiveto make accustomed, accustom
Conjugation conjugation 3
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | īnsuēscō | īnsuēscēbam | īnsuēscam | īnsuēvī | īnsuēveram | īnsuēverō |
| 2nd sg. | īnsuēscis | īnsuēscēbās | īnsuēscēs | īnsuēvistī | īnsuēverās | īnsuēveris |
| 3rd sg. | īnsuēscit | īnsuēscēbat | īnsuēscet | īnsuēvit | īnsuēverat | īnsuēverit |
| 1st pl. | īnsuēscimus | īnsuēscēbāmus | īnsuēscēmus | īnsuēvimus | īnsuēverāmus | īnsuēverimus |
| 2nd pl. | īnsuēscitis | īnsuēscēbātis | īnsuēscētis | īnsuēvistis | īnsuēverātis | īnsuēveritis |
| 3rd pl. | īnsuēscunt | īnsuēscēbant | īnsuēscent | īnsuēvērunt īnsuēvēre | īnsuēverant | īnsuēverint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | īnsuēscam | īnsuēscerem | īnsuēverim | īnsuēvissem |
| 2nd sg. | īnsuēscās | īnsuēscerēs | īnsuēverīs | īnsuēvissēs |
| 3rd sg. | īnsuēscat | īnsuēsceret | īnsuēverit | īnsuēvisset |
| 1st pl. | īnsuēscāmus | īnsuēscerēmus | īnsuēverīmus | īnsuēvissēmus |
| 2nd pl. | īnsuēscātis | īnsuēscerētis | īnsuēverītis | īnsuēvissētis |
| 3rd pl. | īnsuēscant | īnsuēscerent | īnsuēverint | īnsuēvissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | īnsuēscor | īnsuēscēbar | īnsuēscar |
| 2nd sg. | īnsuēsceris īnsuēscere | īnsuēscēbāris īnsuēscēbāre | īnsuēscēris īnsuēscēre |
| 3rd sg. | īnsuēscitur | īnsuēscēbātur | īnsuēscētur |
| 1st pl. | īnsuēscimur | īnsuēscēbāmur | īnsuēscēmur |
| 2nd pl. | īnsuēsciminī | īnsuēscēbāminī | īnsuēscēminī |
| 3rd pl. | īnsuēscuntur | īnsuēscēbantur | īnsuēscentur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | īnsuēscar | īnsuēscerer |
| 2nd sg. | īnsuēscāris īnsuēscāre | īnsuēscerēris īnsuēscerēre |
| 3rd sg. | īnsuēscātur | īnsuēscerētur |
| 1st pl. | īnsuēscāmur | īnsuēscerēmur |
| 2nd pl. | īnsuēscāminī | īnsuēscerēminī |
| 3rd pl. | īnsuēscantur | īnsuēscerentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | īnsuēsce | īnsuēscere |
| pres. 2nd pl. | īnsuēscite | īnsuēsciminī |
| fut. 2nd sg. | īnsuēscitō | īnsuēscitor |
| fut. 3rd sg. | īnsuēscitō | īnsuēscitor |
| fut. 2nd pl. | īnsuēscitōte | — |
| fut. 3rd pl. | īnsuēscuntō | īnsuēscuntor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | īnsuēscere | īnsuēscī |
| perfect infinitive | īnsuēvisse | īnsuētum esse |
| future infinitive | īnsuētūrum esse | īnsuētum īrī |
| present participle | īnsuēscēns | — |
| perfect participle | — | īnsuētus |
| future participle | īnsuētūrus īnsuētūra, īnsuētūrā, īnsuētūrae, īnsuētūram, īnsuētūrārum, īnsuētūrās, īnsuētūre, īnsuētūrī, īnsuētūrīs, īnsuētūrō, īnsuētūrōrum, īnsuētūrōs, īnsuētūrum | īnsuēscendus īnsuēscundus, īnsuēscenda, īnsuēscendā, īnsuēscendae, īnsuēscendam, īnsuēscendārum, īnsuēscendās, īnsuēscende, īnsuēscendīs, īnsuēscendōrum, īnsuēscendōs |
gerundīnsuēscendī, īnsuēscendō, īnsuēscendumsupineīnsuētum, īnsuētū
in-suesco, suēvi, suētum, 3, v. n. and a.
I. (insuerat, Tac. A. 4, 57), to accustom, habituate (not in Cic. or Cæs.).
I. Neutr., to accustom or habituate one's self, to become accustomed to a thing; constr. with dat., with ad, or inf.
(a). With dat.:
corpori, Tac. A. 11, 29. —(b). With ad:
ad disciplinam militiae insuescere militem nostrum, Liv. 5, 6.— II. Act., to accuslom or habituate one to a thing; constr. aliquem aliquid or aliqua re.
(a). Aliquem aliquid:
insuevit pater optimus hoc me Ut fugerem, Hor. S. 1, 4, 105.—(b). Aliquem aliqua re:
aquā pecus, Col. 6, 4.—Pass.: sic insuesci debent, ut, id. 11, 3: ita se a pueris insuetos, Liv. 24, 48, 6.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
īn-suēscō suēvī
(-suērat, Ta.), suētus, ere, to habituate oneself, become accustomed, be inured: mentiri, T.: amare, S.: militem victoriā frui, L.— To accustom, habituate: hoc me Ut fugerem, H.: ita se a pueris insuetos, L.
Origins
From in- + suēscō.