LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivethird-declension one-termination adjective

īnspērāns

īnspērāns (genitive īnspērantis)
Classical[ĩːˈspeː.rãːs]Ecclesiastical[inˈspɛː.rans]

Meaning

  1. one terminationnot hoping or expecting

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeīnspērānsīnspērānsīnspērāns
genitiveīnspērantisīnspērantisīnspērantis
dativeīnspērantīīnspērantīīnspērantī
accusativeīnspērantemīnspērantemīnspērāns
ablativeīnspērantī
īnspērante
īnspērantī
īnspērante
īnspērantī
īnspērante
vocativeīnspērānsīnspērānsīnspērāns
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeīnspērantēsīnspērantēsīnspērantia
genitiveīnspērantiumīnspērantiumīnspērantium
dativeīnspērantibusīnspērantibusīnspērantibus
accusativeīnspērantīs
īnspērantēs
īnspērantīs
īnspērantēs
īnspērantia
ablativeīnspērantibusīnspērantibusīnspērantibus
vocativeīnspērantēsīnspērantēsīnspērantia

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

aliquid mihi nec opinanti, insperanti accidit
a thing has happened contrary to my expectation.

in-spērans, ntis, adj. (usually in the oblique cases),
I. not hoping, not expecting, contrary to one's hopes or expectations (class.): insperanti mihi, sed valde optanti cecidit, ut, Cic. de Or. 1, 21, 96: quibus tu salutem insperantibus reddidisti, id. Marc. 7, 21: insperante hoc atque invito Pamphilo, Ter. And. 3, 4, 24; Cat. 107, 5.—In nom.: aetas, Inscr. ap. Grut. 1133, 15.

Origins

  1. Proto-Indo-European*né
  2. Proto-Indo-European*n̥-
  3. Proto-Italic*n̥-
  4. Latinīnspērāns

Proto-Indo-European *speh₁- Proto-Indo-European *-s Proto-Indo-European *spéh₁s Proto-Italic *spēs Old Latin spēs Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Old Latin -ō Old Latin *spēsō Latin spērō Latin spērans Latin īnspērāns From in- + spērans.

Quick answers

What does īnspērāns mean in Latin?
īnspērāns, a adjective, means “not hoping or expecting”.
How do you pronounce īnspērāns?
In classical Latin, [ĩːˈspeː.rãːs]; in ecclesiastical (church) Latin, [inˈspɛː.rans].
Where does īnspērāns come from?
Proto-Indo-European *né → Proto-Indo-European *n̥- → Proto-Italic *n̥- → Latin īnspērāns.