adjectivethird-declension two-termination adjective
īnsolūbilis
īnsolūbilis (neuter īnsolūbile)
Classical[ĩː.sɔˈɫuː.bɪ.lɪs]Ecclesiastical[in.soˈluː.bi.lis]
Meaning
- two terminationincontestable
- two terminationindissoluble
Latīnē defined in Latin in our graded readers
quī solvī nōn potestīnsolūbilis -e — in IVLIANVS I: Gallia, ch. 13
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | īnsolūbilis | īnsolūbilis | īnsolūbile |
| genitive | īnsolūbilis | īnsolūbilis | īnsolūbilis |
| dative | īnsolūbilī | īnsolūbilī | īnsolūbilī |
| accusative | īnsolūbilem | īnsolūbilem | īnsolūbile |
| ablative | īnsolūbilī | īnsolūbilī | īnsolūbilī |
| vocative | īnsolūbilis | īnsolūbilis | īnsolūbile |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | īnsolūbilēs | īnsolūbilēs | īnsolūbilia |
| genitive | īnsolūbilium | īnsolūbilium | īnsolūbilium |
| dative | īnsolūbilibus | īnsolūbilibus | īnsolūbilibus |
| accusative | īnsolūbilīs īnsolūbilēs | īnsolūbilīs īnsolūbilēs | īnsolūbilia |
| ablative | īnsolūbilibus | īnsolūbilibus | īnsolūbilibus |
| vocative | īnsolūbilēs | īnsolūbilēs | īnsolūbilia |
in-sŏlūbĭlis, e, adj.,
I. that cannot be loosed, indissoluble (post-Aug.).
I. Lit.:
vinculum, Macr. Somn. Scip. 1, 6, § 24: colligatio, id. ib. § 28.— II. Trop.
A. That cannot be paid:
beneticium, creditum insolubile est, Sen. Ben. 4, 12, 1.— B. That cannot be refuted, incontestable:
signum, Quint. 5, 9, 3.— C. That cannot be destroyed:
aeternitas, App. Asclep. p. 100, 37.— Adv.: insŏlūbĭlĭter, indissolubly: vinciri, Macr. Somn. Scip. 1, 6; Aug. Civ. Dei, 21, 10.Origins
- Proto-Indo-European*né
- Proto-Indo-European*n̥-
- Proto-Italic*n̥-
- Latinīnsolūbilis
Latin solūbilis Latin īnsolūbilis From in- + solūbilis.
Descendants
- Catalaninsoluble
- Frenchinsoluble
- Italianinsolubile
- Occitaninsoluble
- Portugueseinsolúvel
- Spanishinsoluble
- Galicianinsoluble