LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

īnsolitus

īnsolitus (feminine īnsolita, neuter īnsolitum)
Classical[ĩːˈsɔ.lɪ.tʊs]Ecclesiastical[inˈsɔː.li.tus]

Meaning

  1. adjectiveunaccustomed
  2. adjectiveunusual

In the readers how our graded readers gloss it

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Solere · Consuevisse · Adsolere

1. Solere (from ἑλεῖν) is used of events and of actions, like φιλεῖν, to be used; whereas consuevisse only of an action, with reference to a person, like εἰωθέναι, to be wont. In Liv. xxxviii. 17, Hæc quibus insolita atque insueta sunt Græci timeant!—the word insolitus refers to the frequency of their appearance; insuetus, to the connection of their appearance with the individuality of the subject acting or suffering. 2. Solet is used indifferently; assolet involves praise, and may be resolved into recte or rite solet. (v. 73.)

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeīnsolitusīnsolitaīnsolitum
genitiveīnsolitīīnsolitaeīnsolitī
dativeīnsolitōīnsolitaeīnsolitō
accusativeīnsolitumīnsolitamīnsolitum
ablativeīnsolitōīnsolitāīnsolitō
vocativeīnsoliteīnsolitaīnsolitum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeīnsolitīīnsolitaeīnsolita
genitiveīnsolitōrumīnsolitārumīnsolitōrum
dativeīnsolitīsīnsolitīsīnsolitīs
accusativeīnsolitōsīnsolitāsīnsolita
ablativeīnsolitīsīnsolitīsīnsolitīs
vocativeīnsolitīīnsolitaeīnsolita

in-sŏlĭtus, a, um, adj.,
I. unaccustomed, unusual (class.).
I. Act., unaccustomed to a thing; constr. absol., with ad or with gen.
(a). Absol.: cur pudentissimas feminas in tantum virorum conventum insolitas, invitasque prodire cogis? Cic. Verr. 2, 1, 37: phocae, not accustomed to rivers, Verg. G. 3, 543.—
(b). With ad: insolitus ad laborem, Caes. B. C. 3, 85.—
(g). With gen.: civitas insolita rerum bellicarum, Sall. J. 39, 1: genus serviti insolitum, id. H. 2, 81 Dietsch. —
II. Pass., unusual, uncommon: insolita mihi loquacitas, Cic. de Or. 2, 88, 361: adulescentibus gloria, id. Brut. 81, 282: verbum, id. Balb. 16, 36: tumultus, Sall. J. 38, 5: novum et moribus veterum insolitum, Tac. A. 12, 37: laus, Quint. 8, 3, 4: labor, id. 11, 3, 26; Sall. C. 7, 5; Ov. M. 10, 554 al.— With ut: in principe rarum ac prope insolitum est, ut se putet obligatum, Plin. Pan. 60, 6.—With acc. and inf.: id insolitum esse fieri, Dig. 48, 19, 27.— Adv.: insŏlĭtē, contrary to custom, unusually (late Lat.): accidere, Aug. Doctr. Christ. 2, 23 fin.

Origins

  1. Proto-Indo-European*né
  2. Proto-Indo-European*n̥-
  3. Proto-Italic*n̥-
  4. Latinīnsolitus

Latin solitus Latin īnsolitus From in- + solitus.

Descendants
  • Catalaninsòlit
  • Frenchinsolite
  • Italianinsolito
  • Occitaninsolit
  • Portugueseinsólito
  • Spanishinsólito
  • Galicianinsólito
  • Siciliannzòlitu

Quick answers

What does īnsolitus mean in Latin?
īnsolitus, a adjective, means “unaccustomed; unusual”.
How do you pronounce īnsolitus?
In classical Latin, [ĩːˈsɔ.lɪ.tʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [inˈsɔː.li.tus].
Where does īnsolitus come from?
Proto-Indo-European *né → Proto-Indo-European *n̥- → Proto-Italic *n̥- → Latin īnsolitus.