īnsolitus
Meaning
- adjectiveunaccustomed
- adjectiveunusual
In the readers how our graded readers gloss it
Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms
Solere · Consuevisse · Adsolere
1. Solere (from ἑλεῖν) is used of events and of actions, like φιλεῖν, to be used; whereas consuevisse only of an action, with reference to a person, like εἰωθέναι, to be wont. In Liv. xxxviii. 17, Hæc quibus insolita atque insueta sunt Græci timeant!—the word insolitus refers to the frequency of their appearance; insuetus, to the connection of their appearance with the individuality of the subject acting or suffering. 2. Solet is used indifferently; assolet involves praise, and may be resolved into recte or rite solet. (v. 73.)
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | īnsolitus | īnsolita | īnsolitum |
| genitive | īnsolitī | īnsolitae | īnsolitī |
| dative | īnsolitō | īnsolitae | īnsolitō |
| accusative | īnsolitum | īnsolitam | īnsolitum |
| ablative | īnsolitō | īnsolitā | īnsolitō |
| vocative | īnsolite | īnsolita | īnsolitum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | īnsolitī | īnsolitae | īnsolita |
| genitive | īnsolitōrum | īnsolitārum | īnsolitōrum |
| dative | īnsolitīs | īnsolitīs | īnsolitīs |
| accusative | īnsolitōs | īnsolitās | īnsolita |
| ablative | īnsolitīs | īnsolitīs | īnsolitīs |
| vocative | īnsolitī | īnsolitae | īnsolita |
phocae, not accustomed to rivers, Verg. G. 3, 543.— insolitus ad laborem, Caes. B. C. 3, 85.—civitas insolita rerum bellicarum, Sall. J. 39, 1: genus serviti insolitum, id. H. 2, 81 Dietsch. —insolita mihi loquacitas, Cic. de Or. 2, 88, 361: adulescentibus gloria, id. Brut. 81, 282: verbum, id. Balb. 16, 36: tumultus, Sall. J. 38, 5: novum et moribus veterum insolitum, Tac. A. 12, 37: laus, Quint. 8, 3, 4: labor, id. 11, 3, 26; Sall. C. 7, 5; Ov. M. 10, 554 al.— With ut: in principe rarum ac prope insolitum est, ut se putet obligatum, Plin. Pan. 60, 6.—With acc. and inf.: id insolitum esse fieri, Dig. 48, 19, 27.— Adv.: insŏlĭtē, contrary to custom, unusually (late Lat.): accidere, Aug. Doctr. Christ. 2, 23 fin.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
Origins
- Proto-Indo-European*né
- Proto-Indo-European*n̥-
- Proto-Italic*n̥-
- Latinīnsolitus
Latin solitus Latin īnsolitus From in- + solitus.
- Catalaninsòlit
- Frenchinsolite
- Italianinsolito
- Occitaninsolit
- Portugueseinsólito
- Spanishinsólito
- Galicianinsólito
- Siciliannzòlitu