LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

īnsepultus

īnsepultus (feminine īnsepulta, neuter īnsepultum)
Classical[ĩː.sɛˈpʊɫ.tʊs]Ecclesiastical[in.seˈpul.tus]

Meaning

  1. adjectiveunburied
  2. adjectivewithout burial rites

Latīnē defined in Latin in our graded readers

sine sepulcrō conditus
īnsepultus -a -um — in Aeneis, ch. 15

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeīnsepultusīnsepultaīnsepultum
genitiveīnsepultīīnsepultaeīnsepultī
dativeīnsepultōīnsepultaeīnsepultō
accusativeīnsepultumīnsepultamīnsepultum
ablativeīnsepultōīnsepultāīnsepultō
vocativeīnsepulteīnsepultaīnsepultum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeīnsepultīīnsepultaeīnsepulta
genitiveīnsepultōrumīnsepultārumīnsepultōrum
dativeīnsepultīsīnsepultīsīnsepultīs
accusativeīnsepultōsīnsepultāsīnsepulta
ablativeīnsepultīsīnsepultīsīnsepultīs
vocativeīnsepultīīnsepultaeīnsepulta

in-sĕpultus, a, um, adj. 2. in-sepultus,
I. unburied (class.): acervi civium, Cic. Cat. 4, 6, 11: membra, Hor. Epod. 5, 99: insepultos projecit, Liv. 29, 9, 10. —
II. Transf., without burial: mors, Sen. Tranq. 14: sepultura, a burial without the customary funeral rites, and therefore undeserving the name of a burial (imitation of the Gr. τάφος ἄταφος), Cic. Phil. 1, 2, 5 (but sepulta is the true reading, id. ib. 14, 12, 33 B. and K.).

Quick answers

What does īnsepultus mean in Latin?
īnsepultus, a adjective, means “unburied; without burial rites”.
How do you pronounce īnsepultus?
In classical Latin, [ĩː.sɛˈpʊɫ.tʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [in.seˈpul.tus].