adjectivefirst/second-declension adjective
īnsepultus
īnsepultus (feminine īnsepulta, neuter īnsepultum)
Classical[ĩː.sɛˈpʊɫ.tʊs]Ecclesiastical[in.seˈpul.tus]
Meaning
- adjectiveunburied
- adjectivewithout burial rites
Latīnē defined in Latin in our graded readers
sine sepulcrō conditusīnsepultus -a -um — in Aeneis, ch. 15
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | īnsepultus | īnsepulta | īnsepultum |
| genitive | īnsepultī | īnsepultae | īnsepultī |
| dative | īnsepultō | īnsepultae | īnsepultō |
| accusative | īnsepultum | īnsepultam | īnsepultum |
| ablative | īnsepultō | īnsepultā | īnsepultō |
| vocative | īnsepulte | īnsepulta | īnsepultum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | īnsepultī | īnsepultae | īnsepulta |
| genitive | īnsepultōrum | īnsepultārum | īnsepultōrum |
| dative | īnsepultīs | īnsepultīs | īnsepultīs |
| accusative | īnsepultōs | īnsepultās | īnsepulta |
| ablative | īnsepultīs | īnsepultīs | īnsepultīs |
| vocative | īnsepultī | īnsepultae | īnsepulta |
in-sĕpultus, a, um, adj. 2. in-sepultus,
I. unburied (class.):
acervi civium, Cic. Cat. 4, 6, 11: membra, Hor. Epod. 5, 99: insepultos projecit, Liv. 29, 9, 10. — II. Transf., without burial:
mors, Sen. Tranq. 14: sepultura, a burial without the customary funeral rites, and therefore undeserving the name of a burial (imitation of the Gr. τάφος ἄταφος), Cic. Phil. 1, 2, 5 (but sepulta is the true reading, id. ib. 14, 12, 33 B. and K.).Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
īn-sepultus adj.,
unburied: acervi civium: membra, H.: insepultos proiecit, L.: sepultura, without funeral rites.