LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivethird-declension two-termination adjective

īnsatiābilis

īnsatiābilis (neuter īnsatiābile, adverb insatiābiliter)
Classical[ĩː.sa.tiˈaː.bɪ.lɪs]Ecclesiastical[in.sat.t͡siˈaː.bi.lis]

Meaning

  1. two terminationinsatiable

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeīnsatiābilisīnsatiābilisīnsatiābile
genitiveīnsatiābilisīnsatiābilisīnsatiābilis
dativeīnsatiābilīīnsatiābilīīnsatiābilī
accusativeīnsatiābilemīnsatiābilemīnsatiābile
ablativeīnsatiābilīīnsatiābilīīnsatiābilī
vocativeīnsatiābilisīnsatiābilisīnsatiābile
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeīnsatiābilēsīnsatiābilēsīnsatiābilia
genitiveīnsatiābiliumīnsatiābiliumīnsatiābilium
dativeīnsatiābilibusīnsatiābilibusīnsatiābilibus
accusativeīnsatiābilīs
īnsatiābilēs
īnsatiābilīs
īnsatiābilēs
īnsatiābilia
ablativeīnsatiābilibusīnsatiābilibusīnsatiābilibus
vocativeīnsatiābilēsīnsatiābilēsīnsatiābilia

in-sătĭābĭlis, e, adj.
I. That cannot be satisfied, insatiable: cupiditas, Cic. Tusc. 1, 19, 44: gaudium, id. ib. 5, 25, 70: crudelitas, id. Phil. 1, 3, 8: humanus animus, Liv. 4, 13, 4: acquirendi votum, Juv. 14, 125. —
(b). With gen.: sanguinis, Just. 1, 8, 13: laudis, Val. Max. 8, 14. 3: spectaculi, Sen. Cons. ad Helv. 9, 1.—
II. That cannot cloy or sate, that never produces satiety: varietas, Cic. N. D. 2, 39, 38: nulla est insatiabilior species, id. ib. 2, 62, 155.— Adv.: insătĭābĭlĭter, insatiably: deflere, Lucr. 3, 907: in re inani desidere, Plin. Ep. 9, 6, 3: parare memoriam sui, Tac. A. 4, 38: opes congerere, Lact. Ep. 4.

Origins

  1. Proto-Indo-European*né
  2. Proto-Indo-European*n̥-
  3. Proto-Italic*n̥-
  4. Latinīnsatiābilis

Latin satiābilis Latin īnsatiābilis From in- + satiābilis (“satiable”).

Descendants
  • Frenchinsatiablefrom Old French insaciable
  • Englishinsatiablefrom Old French insaciable
  • Italianinsaziabile

In English words that came into English from īnsatiābilis

  • insatiableīnsatiābilis

Quick answers

What does īnsatiābilis mean in Latin?
īnsatiābilis, a adjective, means “insatiable”.
How do you pronounce īnsatiābilis?
In classical Latin, [ĩː.sa.tiˈaː.bɪ.lɪs]; in ecclesiastical (church) Latin, [in.sat.t͡siˈaː.bi.lis].
Where does īnsatiābilis come from?
Proto-Indo-European *né → Proto-Indo-European *n̥- → Proto-Italic *n̥- → Latin īnsatiābilis.