LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation

inruō

inruō (present infinitive inruere, perfect active inruī, supine inrutum)
Classical[ˈɪn.ru.oː]Ecclesiastical[ˈin.ru.o]

Meaning

  1. to hurry or rush into
  2. to attack, charge or invade
    et Zacharias turbatus est videns, et timor irruit super eum.When Zacharias saw the angel, he was troubled and overcome with fear.1959, Sacra Scriptura, Secundum Lucam:

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.inruōinruēbaminruaminruīinrueraminruerō
2nd sg.inruisinruēbāsinruēsinruistīinruerāsinrueris
3rd sg.inruitinruēbatinruetinruitinrueratinruerit
1st pl.inruimusinruēbāmusinruēmusinruimusinruerāmusinruerimus
2nd pl.inruitisinruēbātisinruētisinruistisinruerātisinrueritis
3rd pl.inruuntinruēbantinruentinruērunt
inruēre
inruerantinruerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.inruaminruereminrueriminruissem
2nd sg.inruāsinruerēsinruerīsinruissēs
3rd sg.inruatinrueretinrueritinruisset
1st pl.inruāmusinruerēmusinruerīmusinruissēmus
2nd pl.inruātisinruerētisinruerītisinruissētis
3rd pl.inruantinruerentinruerintinruissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.inruorinruēbarinruar
2nd sg.inrueris
inruere
inruēbāris
inruēbāre
inruēris
inruēre
3rd sg.inruiturinruēbāturinruētur
1st pl.inruimurinruēbāmurinruēmur
2nd pl.inruiminīinruēbāminīinruēminī
3rd pl.inruunturinruēbanturinruentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.inruarinruerer
2nd sg.inruāris
inruāre
inruerēris
inruerēre
3rd sg.inruāturinruerētur
1st pl.inruāmurinruerēmur
2nd pl.inruāminīinruerēminī
3rd pl.inruanturinruerentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.inrueinruere
pres. 2nd pl.inruiteinruiminī
fut. 2nd sg.inruitōinruitor
fut. 3rd sg.inruitōinruitor
fut. 2nd pl.inruitōte—
fut. 3rd pl.inruuntōinruuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveinruereinruī
perfect infinitiveinruisseinrutum esse
future infinitiveinrutūrum esseinrutum īrī
present participleinruēns—
perfect participle—inrutus
inruta, inrutā, inrutae, inrutam, inrutārum, inrutās, inrute, inrutī, inrutīs, inrutō, inrutōrum, inrutōs
future participleinrutūrus
inrutūra, inrutūrā, inrutūrae, inrutūram, inrutūrārum, inrutūrās, inrutūre, inrutūrī, inrutūrīs, inrutūrō, inrutūrōrum, inrutūrōs, inrutūrum
inruendus
inruenda, inruendā, inruendae, inruendam, inruendārum, inruendās, inruende, inruendīs, inruendōrum, inruendōs
gerundinruendī, inruendō, inruendumsupineinrutum, inrutū

Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.

in-ruō (irr-) ruī, —, ere,
to rush in, invade, press into, make an attack: quam mox inruimus? T.: ferro, V.: in aedīs, T.: vi in tectum: ne ille huc prorsus se inruat, T.—Fig., to force a way in, rush into, enter eagerly upon, seize: in alienas possessiones: in odium populi R., incur.—Of a speaker: ne quo inruas, i. e. trip through haste.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₁én
  2. Proto-Italic*en
  3. Proto-Italic*en-
  4. Latininruō

Proto-Indo-European *h₃er- Proto-Indo-European *h₃rew-der. Latin ruō Latin inruō From in- + ruō.

Quick answers

What does inruō mean in Latin?
inruō, a verb, means “to hurry or rush into; to attack, charge or invade”.
What are the principal parts of inruō?
inruō, inruere, inruī, inrutum (third conjugation).
How do you pronounce inruō?
In classical Latin, [ˈɪn.ru.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈin.ru.o].
Where does inruō come from?
Proto-Indo-European *h₁én → Proto-Italic *en → Proto-Italic *en- → Latin inruō.