adjectivefirst/second-declension adjective
inquiētus
inquiētus (feminine inquiēta, neuter inquiētum)
Classical[ɪŋ.kʷiˈeː.tʊs]Ecclesiastical[iŋ.kʷiˈɛː.tus]
Meaning
- adjectiverestless
Tū excitās ut laudāre tē dēlectet, quia fēcistī nōs ad tē et inquiētum est cor nostrum dōnec requiēscat in tē.
You rouse so that he [man] delights to praise you, because you have made us towards you and our heart is restless until it rests in you.397 CE – 400 CE, Aurelius Augustinus Hipponensis, Cōnfessiōnēs 1.1 - adjectiveunquiet
Latīnē defined in Latin in our graded readers
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | inquiētus | inquiēta | inquiētum |
| genitive | inquiētī | inquiētae | inquiētī |
| dative | inquiētō | inquiētae | inquiētō |
| accusative | inquiētum | inquiētam | inquiētum |
| ablative | inquiētō | inquiētā | inquiētō |
| vocative | inquiēte | inquiēta | inquiētum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | inquiētī | inquiētae | inquiēta |
| genitive | inquiētōrum | inquiētārum | inquiētōrum |
| dative | inquiētīs | inquiētīs | inquiētīs |
| accusative | inquiētōs | inquiētās | inquiēta |
| ablative | inquiētīs | inquiētīs | inquiētīs |
| vocative | inquiētī | inquiētae | inquiēta |
in-quĭētus, a, um, adj.,
I. restless, unquiet (not in Cic. or Cæs.;
freq. in Liv.): animus, Liv. 1, 46, 2: ingenia, id. 22, 21, 2: lux deinde noctem inquieta insecuta est, id. 5, 52, 6: praecordia, Hor. Epod. 5, 95: inquieta urbs auctionibus, Tac. H. 1, 20: vita oratorum, id. Or. 13 init.: tempora, id. ib. 37: Marius, Vell. 2, 11, 2: noctes, Val. Max. 8, 14, ext. 1: littora saeviente fluctu inquieta, Sen. Suas. 1, 2: infantes, Plin. 28, 19, 78, § 259: Adria, Hor. C. 3, 3, 5: inertia. busy idleness, Sen. Tranq. 12, 2; Just. 41, 3, 8.— Comp.: inquietiores, Amm. 22, 5.— Sup.: inter affectus inquietissimos rem quietissimam fidem quaeris, Sen. Ben. 7, 26, 5.—Adv.: inquĭētē, restlessly, unquietly, without intermission: jugis flagrantibus, Sol. 30. — Comp.: inquietius agens, Amm. 15, 5, 4 al.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
in-quiētus adj.,
restless, unquiet, disturbed: animus, L.: nox, L.: praecordia, H.
Origins
- Proto-Indo-European*né
- Proto-Indo-European*n̥-
- Proto-Italic*n̥-
- Latininquiētus
Latin quiēscō Proto-Indo-European *-tós Proto-Italic *-tos Latin -tus Latin quiētus Latin inquiētus From in- + quiētus.
Descendants
- Frenchinquiet
- Frenchinquiète
- Romanianîncet
In English words that came into English from inquiētus
- inquietinquietare
- inquietationinquiētātiō