LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

inquiētus

inquiētus (feminine inquiēta, neuter inquiētum)
Classical[ɪŋ.kʷiˈeː.tʊs]Ecclesiastical[iŋ.kʷiˈɛː.tus]

Meaning

  1. adjectiverestless
    Tū excitās ut laudāre tē dēlectet, quia fēcistī nōs ad tē et inquiētum est cor nostrum dōnec requiēscat in tē.You rouse so that he [man] delights to praise you, because you have made us towards you and our heart is restless until it rests in you.397 CE – 400 CE, Aurelius Augustinus Hipponensis, Cōnfessiōnēs 1.1
  2. adjectiveunquiet

Latīnē defined in Latin in our graded readers

sine quiēte
inquiētus -a -um — in Epistulae, ch. 17
restless
inquiētus — in Seneca, ch. XIV

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeinquiētusinquiētainquiētum
genitiveinquiētīinquiētaeinquiētī
dativeinquiētōinquiētaeinquiētō
accusativeinquiētuminquiētaminquiētum
ablativeinquiētōinquiētāinquiētō
vocativeinquiēteinquiētainquiētum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeinquiētīinquiētaeinquiēta
genitiveinquiētōruminquiētāruminquiētōrum
dativeinquiētīsinquiētīsinquiētīs
accusativeinquiētōsinquiētāsinquiēta
ablativeinquiētīsinquiētīsinquiētīs
vocativeinquiētīinquiētaeinquiēta

in-quĭētus, a, um, adj.,
I. restless, unquiet (not in Cic. or Cæs.; freq. in Liv.): animus, Liv. 1, 46, 2: ingenia, id. 22, 21, 2: lux deinde noctem inquieta insecuta est, id. 5, 52, 6: praecordia, Hor. Epod. 5, 95: inquieta urbs auctionibus, Tac. H. 1, 20: vita oratorum, id. Or. 13 init.: tempora, id. ib. 37: Marius, Vell. 2, 11, 2: noctes, Val. Max. 8, 14, ext. 1: littora saeviente fluctu inquieta, Sen. Suas. 1, 2: infantes, Plin. 28, 19, 78, § 259: Adria, Hor. C. 3, 3, 5: inertia. busy idleness, Sen. Tranq. 12, 2; Just. 41, 3, 8.— Comp.: inquietiores, Amm. 22, 5.— Sup.: inter affectus inquietissimos rem quietissimam fidem quaeris, Sen. Ben. 7, 26, 5.—Adv.: inquĭētē, restlessly, unquietly, without intermission: jugis flagrantibus, Sol. 30. — Comp.: inquietius agens, Amm. 15, 5, 4 al.

Origins

  1. Proto-Indo-European*né
  2. Proto-Indo-European*n̥-
  3. Proto-Italic*n̥-
  4. Latininquiētus

Latin quiēscō Proto-Indo-European *-tós Proto-Italic *-tos Latin -tus Latin quiētus Latin inquiētus From in- + quiētus.

Descendants
  • Frenchinquiet
  • Frenchinquiète
  • Romanianîncet

In English words that came into English from inquiētus

  • inquietinquietare
  • inquietationinquiētātiō

Quick answers

What does inquiētus mean in Latin?
inquiētus, a adjective, means “restless; unquiet”.
How do you pronounce inquiētus?
In classical Latin, [ɪŋ.kʷiˈeː.tʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [iŋ.kʷiˈɛː.tus].
Where does inquiētus come from?
Proto-Indo-European *né → Proto-Indo-European *n̥- → Proto-Italic *n̥- → Latin inquiētus.