noun · femininethird declension
inquiētūdō
inquiētūdō f (genitive inquiētūdinis)
Meaning
- restlessness, disturbance
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | inquiētūdō | inquiētūdinēs |
| genitive | inquiētūdinis | inquiētūdinum |
| dative | inquiētūdinī | inquiētūdinibus |
| accusative | inquiētūdinem | inquiētūdinēs |
| ablative | inquiētūdine | inquiētūdinibus |
| vocative | inquiētūdō | inquiētūdinēs |
inquĭētūdo, ĭnis, f. inquieto,
I. restlessness, disquietude.
I. In gen.: de aliqua re sustinere, Cod. 7, 14, 5.—
II. In partic., feverishness, Marc. Emp. 20 med.:
capitis inquietudo, Sol. 1.Origins
- Proto-Indo-European*né
- Proto-Indo-European*n̥-
- Proto-Italic*n̥-
- Latininquiētūdō
Latin quiētūdō Latin inquiētūdō From in- + quiētūdō.
Descendants
- Catalaninquietud
- Englishinquietude
- Frenchinquiétude
- Italianinquietudine
- Portugueseinquietude
- Romanianinchietudine
- Spanishinquietud
In English words that came into English from inquiētūdō
- inquietudeinquiētūdō