noun · femininethird declension
inquiētātiō
inquiētātiō f (genitive inquiētātiōnis)
Classical[ɪŋ.kʷi.eːˈtaː.ti.ɔ]Ecclesiastical[iŋ.kʷi.eˈtat.t͡si.o]
Meaning
- disturbance, agitation
- interference, claim (against a charter, etc.)
- disquiet
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | inquiētātiō | inquiētātiōnēs |
| genitive | inquiētātiōnis | inquiētātiōnum |
| dative | inquiētātiōnī | inquiētātiōnibus |
| accusative | inquiētātiōnem | inquiētātiōnēs |
| ablative | inquiētātiōne | inquiētātiōnibus |
| vocative | inquiētātiō | inquiētātiōnēs |
inquĭētātĭo, ōnis, f. inquieto,
I. disturbance, agitation, Sen. Suas. 2; Marc. Emp. 8, 1 (but false reading for irrita quassatio, Liv. 22, 17, 3).
Origins
Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin inquiētātiō From inquieto + -tiō.
In English words that came into English from inquiētātiō
- inquietationinquiētātiō