LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

inōrātus

inōrātus (feminine inōrāta, neuter inōrātum)
Classical[ɪ.noːˈraː.tʊs]Ecclesiastical[i.noˈraː.tus]

Meaning

  1. adjectiveunspoken
  2. adjectivenot pleaded or heard (in a court)

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeinōrātusinōrātainōrātum
genitiveinōrātīinōrātaeinōrātī
dativeinōrātōinōrātaeinōrātō
accusativeinōrātuminōrātaminōrātum
ablativeinōrātōinōrātāinōrātō
vocativeinōrāteinōrātainōrātum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeinōrātīinōrātaeinōrāta
genitiveinōrātōruminōrātāruminōrātōrum
dativeinōrātīsinōrātīsinōrātīs
accusativeinōrātōsinōrātāsinōrāta
ablativeinōrātīsinōrātīsinōrātīs
vocativeinōrātīinōrātaeinōrāta

ĭn-ōrātus, a, um, adj.,
I. not pleaded: incertā re atque inoratā, i. e. without obtaining a hearing, Enn. ap. Non. 166, 23 (Trag. v. 12 Vahl.): legati Ameriam re inorata reverterunt, Cic. Rosc. Am. 9, 26.

Origins

  1. Proto-Indo-European*né
  2. Proto-Indo-European*n̥-
  3. Proto-Italic*n̥-
  4. Latininōrātus

Latin ōrātus Latin inōrātus From in- + ōrātus.

Quick answers

What does inōrātus mean in Latin?
inōrātus, a adjective, means “unspoken; not pleaded or heard (in a court)”.
How do you pronounce inōrātus?
In classical Latin, [ɪ.noːˈraː.tʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [i.noˈraː.tus].
Where does inōrātus come from?
Proto-Indo-European *né → Proto-Indo-European *n̥- → Proto-Italic *n̥- → Latin inōrātus.