adjectivefirst/second-declension adjective
inopīnus
inopīnus (feminine inopīna, neuter inopīnum)
Classical[ɪ.nɔˈpiː.nʊs]Ecclesiastical[i.noˈpiː.nus]
Meaning
- adjectiveunexpected
Vix primos inopina quies laxaverat artus...
Scarcely had the unexpected rest first relaxed his limbs...29 BCE – 19 BCE, Vergilius, Aeneis V.857
Latīnē defined in Latin in our graded readers
nōn exspectātusinopīnus -a -um — in IVLIANVS II: Imperium, ch. 12 and IVLIANVS III: Persia, ch. 3
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | inopīnus | inopīna | inopīnum |
| genitive | inopīnī | inopīnae | inopīnī |
| dative | inopīnō | inopīnae | inopīnō |
| accusative | inopīnum | inopīnam | inopīnum |
| ablative | inopīnō | inopīnā | inopīnō |
| vocative | inopīne | inopīna | inopīnum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | inopīnī | inopīnae | inopīna |
| genitive | inopīnōrum | inopīnārum | inopīnōrum |
| dative | inopīnīs | inopīnīs | inopīnīs |
| accusative | inopīnōs | inopīnās | inopīna |
| ablative | inopīnīs | inopīnīs | inopīnīs |
| vocative | inopīnī | inopīnae | inopīna |
ĭn-ŏpīnus, a, um, adj.,
I. unexpected (poet. and in post-Aug. prose = in-opinatus, insperatus):
quies, Verg. A. 5, 857: nova inopinave facies laborum, id. ib. 6, 104: fors, id. ib. 8, 476: visus, Ov. M. 4, 232: siccitas, Plin. Pan. 30, 2; Tac. A. 1, 68.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
inopīnus adj.
2 AP-, unexpected: quies, V.: fors, V.: visus, O.
Origins
From in- + *opīnus, see opīnor.