adjectivefirst/second-declension adjective
inopīnātus
inopīnātus (feminine inopīnāta, neuter inopīnātum)
Classical[ɪ.nɔ.piːˈnaː.tʊs]Ecclesiastical[i.no.piˈnaː.tus]
Meaning
- adjectiveunexpected, unsupposed
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | inopīnātus | inopīnāta | inopīnātum |
| genitive | inopīnātī | inopīnātae | inopīnātī |
| dative | inopīnātō | inopīnātae | inopīnātō |
| accusative | inopīnātum | inopīnātam | inopīnātum |
| ablative | inopīnātō | inopīnātā | inopīnātō |
| vocative | inopīnāte | inopīnāta | inopīnātum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | inopīnātī | inopīnātae | inopīnāta |
| genitive | inopīnātōrum | inopīnātārum | inopīnātōrum |
| dative | inopīnātīs | inopīnātīs | inopīnātīs |
| accusative | inopīnātōs | inopīnātās | inopīnāta |
| ablative | inopīnātīs | inopīnātīs | inopīnātīs |
| vocative | inopīnātī | inopīnātae | inopīnāta |
ĭn-ŏpīnātus, a, um,
I. not expected, unexpected (class.).
I. Adj.:
cum hoc illi improvisum atque inopinatum accidisset, Cic. Verr. 2, 2, 28, § 69: nova tibi haec sunt et inopinata? id. ib. 2, 2, 8, § 24: neque novum neque inopinatum mihi sit, Liv. 6, 40, 3: nec hoc tam re est, quam dictu inopinatum atque mirabile, Cic. Par. 5, 1, § 35: malum, Caes. B. C. 2, 12: finis vitae, Suet. Caes. 87: fraus, Sil. 7, 133: id quoque scriptum est, quod volgo inopinatum est, contrary to the common belief, Gell. 11, 18, 13.—Sup.: inopinatissim us sensus, Aug. Trin. 7, 1.— II. Subst.: ĭnŏpīnātum, i, n., something unexpected:
nihil inopinati accidit, Cic. Tusc. 3, 31, 76.—Hence, ex inopinato, adverbially, unexpectedly: aliae ut ex inopinato observant, id. N. D. 2, 48, 123: repente ex inopinato prope cuncta turbata sunt, Suet. Galb. 10.—Adv. in two forms. 1. ĭnŏpīnātē, unexpectedly:
aliquem inopinate occupare, Sen. ad Helv. 5.— 2. ĭnŏpīnātō, unexpectedly:
in castra irrumpere, Liv. 26, 6, 9.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
in-opīnātus adj.,
not expected, unexpected, surprising: tibi haec inopinata: neque inopinatum mihi sit, L.—As subst n.: nihil inopinati accidit: ex inopinato, unexpectedly.
Origins
- Proto-Indo-European*né
- Proto-Indo-European*n̥-
- Proto-Italic*n̥-
- Latininopīnātus
Latin opīnātus Latin inopīnātus From in- + opīnātus.
Descendants
- Catalaninopinat
- Frenchinopiné
- Italianinopinato
- Occitaninopinat
- Portugueseinopinado
- Spanishinopinado
- Galicianinopinado
In English words that came into English from inopīnātus
- inopinateinopīnātus