LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation

inolēscō

inolēscō (present infinitive inolēscere, perfect active inolēvī, supine inolitum)
Classical[ɪ.nɔˈɫeːs.koː]Ecclesiastical[i.noˈlɛs.ko]

Meaning

  1. intransitiveto grow in or on
  2. transitiveto implant

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.inolēscōinolēscēbaminolēscaminolēvīinolēveram
inolēram
inolēverō
inolērō
2nd sg.inolēscisinolēscēbāsinolēscēsinolēvistī
inolēstī
inolēverās
inolērās
inolēveris
inolēris
3rd sg.inolēscitinolēscēbatinolēscetinolēvit
inolēt
inolēverat
inolērat
inolēverit
inolērit
1st pl.inolēscimusinolēscēbāmusinolēscēmusinolēvimus
inolēmus
inolēverāmus
inolērāmus
inolēverimus
inolērimus
2nd pl.inolēscitisinolēscēbātisinolēscētisinolēvistis
inolēstis
inolēverātis
inolērātis
inolēveritis
inolēritis
3rd pl.inolēscuntinolēscēbantinolēscentinolēvērunt
inolērunt, inolēvēre
inolēverant
inolērant
inolēverint
inolērint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.inolēscaminolēscereminolēverim
inolērim
inolēvissem
inolēssem
2nd sg.inolēscāsinolēscerēsinolēverīs
inolērīs
inolēvissēs
inolēssēs
3rd sg.inolēscatinolēsceretinolēverit
inolērit
inolēvisset
inolēsset
1st pl.inolēscāmusinolēscerēmusinolēverīmus
inolērīmus
inolēvissēmus
inolēssēmus
2nd pl.inolēscātisinolēscerētisinolēverītis
inolērītis
inolēvissētis
inolēssētis
3rd pl.inolēscantinolēscerentinolēverint
inolērint
inolēvissent
inolēssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.inolēscorinolēscēbarinolēscar
2nd sg.inolēsceris
inolēscere
inolēscēbāris
inolēscēbāre
inolēscēris
inolēscēre
3rd sg.inolēsciturinolēscēbāturinolēscētur
1st pl.inolēscimurinolēscēbāmurinolēscēmur
2nd pl.inolēsciminīinolēscēbāminīinolēscēminī
3rd pl.inolēscunturinolēscēbanturinolēscentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.inolēscarinolēscerer
2nd sg.inolēscāris
inolēscāre
inolēscerēris
inolēscerēre
3rd sg.inolēscāturinolēscerētur
1st pl.inolēscāmurinolēscerēmur
2nd pl.inolēscāminīinolēscerēminī
3rd pl.inolēscanturinolēscerentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.inolēsceinolēscere
pres. 2nd pl.inolēsciteinolēsciminī
fut. 2nd sg.inolēscitōinolēscitor
fut. 3rd sg.inolēscitōinolēscitor
fut. 2nd pl.inolēscitōte—
fut. 3rd pl.inolēscuntōinolēscuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveinolēscereinolēscī
perfect infinitiveinolēvisse
inolēsse
inolitum esse
future infinitiveinolitūrum esseinolitum īrī
present participleinolēscēns—
perfect participle—inolitus
inolita, inolitā, inolitae, inolitam, inolitārum, inolitās, inolite, inolitī, inolitīs, inolitō, inolitōrum, inolitōs
future participleinolitūrus
inolitūra, inolitūrā, inolitūrae, inolitūram, inolitūrārum, inolitūrās, inolitūre, inolitūrī, inolitūrīs, inolitūrō, inolitūrōrum, inolitūrōs, inolitūrum
inolēscendus
inolēscundus, inolēscenda, inolēscendā, inolēscendae, inolēscendam, inolēscendārum, inolēscendās, inolēscende, inolēscendīs, inolēscendōrum, inolēscendōs
gerundinolēscendī, inolēscendō, inolēscendumsupineinolitum, inolitū

ĭn-ŏlesco, lēvi, ŏlĭtum, 3, v. n. and a.
I. (inolesti, Aus. Grat. Act. § 36).
I. Neutr., to grow in, on, or to any thing.
A. Lit.: udo libro, Verg. G. 2, 77: necesse est multa diu concreta modis inolescere miris, id. A. 6, 738; Sil. 8, 583: tradux a materno sustinetur ubere dum inolescat, Col. 4, 29, 14.—
B. Trop.: assidua veterum scriptorum tractatione inoleverat linguae illius vox, i. e. had remained fixed in his mind, Gell. 5, 21, 3: quae nosti, meditando velis inolescere menti, Aus. Ep. 141.—
II. Act., to implant: natura induit nobis inolevitque amorem nostri et caritatem, Gell. 12, 5, 7: alicui semina amoris inolesti (= inolevisti), Aus. Grat. Act. ad Grat. 36: inolitum nomen urbi, Jul. Val. Res Gest. Alex. M. 1, 33 Mai.: in moribus inolescendis, Gell. 12, 1, 20.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₁én
  2. Proto-Italic*en
  3. Proto-Italic*en-
  4. Latininolēscō

Latin olēscō Latin inolēscō From in- + olēscō (“to grow”).

Quick answers

What does inolēscō mean in Latin?
inolēscō, a verb, means “to grow in or on; to implant”.
What are the principal parts of inolēscō?
inolēscō, inolēscere, inolēvī, inolitum (third conjugation).
How do you pronounce inolēscō?
In classical Latin, [ɪ.nɔˈɫeːs.koː]; in ecclesiastical (church) Latin, [i.noˈlɛs.ko].
Where does inolēscō come from?
Proto-Indo-European *h₁én → Proto-Italic *en → Proto-Italic *en- → Latin inolēscō.