verbthird conjugation
inolēscō
inolēscō (present infinitive inolēscere, perfect active inolēvī, supine inolitum)
Classical[ɪ.nɔˈɫeːs.koː]Ecclesiastical[i.noˈlɛs.ko]
Meaning
- intransitiveto grow in or on
- transitiveto implant
Conjugation conjugation 3
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | inolēscō | inolēscēbam | inolēscam | inolēvī | inolēveram inolēram | inolēverō inolērō |
| 2nd sg. | inolēscis | inolēscēbās | inolēscēs | inolēvistī inolēstī | inolēverās inolērās | inolēveris inolēris |
| 3rd sg. | inolēscit | inolēscēbat | inolēscet | inolēvit inolēt | inolēverat inolērat | inolēverit inolērit |
| 1st pl. | inolēscimus | inolēscēbāmus | inolēscēmus | inolēvimus inolēmus | inolēverāmus inolērāmus | inolēverimus inolērimus |
| 2nd pl. | inolēscitis | inolēscēbātis | inolēscētis | inolēvistis inolēstis | inolēverātis inolērātis | inolēveritis inolēritis |
| 3rd pl. | inolēscunt | inolēscēbant | inolēscent | inolēvērunt inolērunt, inolēvēre | inolēverant inolērant | inolēverint inolērint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | inolēscam | inolēscerem | inolēverim inolērim | inolēvissem inolēssem |
| 2nd sg. | inolēscās | inolēscerēs | inolēverīs inolērīs | inolēvissēs inolēssēs |
| 3rd sg. | inolēscat | inolēsceret | inolēverit inolērit | inolēvisset inolēsset |
| 1st pl. | inolēscāmus | inolēscerēmus | inolēverīmus inolērīmus | inolēvissēmus inolēssēmus |
| 2nd pl. | inolēscātis | inolēscerētis | inolēverītis inolērītis | inolēvissētis inolēssētis |
| 3rd pl. | inolēscant | inolēscerent | inolēverint inolērint | inolēvissent inolēssent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | inolēscor | inolēscēbar | inolēscar |
| 2nd sg. | inolēsceris inolēscere | inolēscēbāris inolēscēbāre | inolēscēris inolēscēre |
| 3rd sg. | inolēscitur | inolēscēbātur | inolēscētur |
| 1st pl. | inolēscimur | inolēscēbāmur | inolēscēmur |
| 2nd pl. | inolēsciminī | inolēscēbāminī | inolēscēminī |
| 3rd pl. | inolēscuntur | inolēscēbantur | inolēscentur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | inolēscar | inolēscerer |
| 2nd sg. | inolēscāris inolēscāre | inolēscerēris inolēscerēre |
| 3rd sg. | inolēscātur | inolēscerētur |
| 1st pl. | inolēscāmur | inolēscerēmur |
| 2nd pl. | inolēscāminī | inolēscerēminī |
| 3rd pl. | inolēscantur | inolēscerentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | inolēsce | inolēscere |
| pres. 2nd pl. | inolēscite | inolēsciminī |
| fut. 2nd sg. | inolēscitō | inolēscitor |
| fut. 3rd sg. | inolēscitō | inolēscitor |
| fut. 2nd pl. | inolēscitōte | — |
| fut. 3rd pl. | inolēscuntō | inolēscuntor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | inolēscere | inolēscī |
| perfect infinitive | inolēvisse inolēsse | inolitum esse |
| future infinitive | inolitūrum esse | inolitum īrī |
| present participle | inolēscēns | — |
| perfect participle | — | inolitus inolita, inolitā, inolitae, inolitam, inolitārum, inolitās, inolite, inolitī, inolitīs, inolitō, inolitōrum, inolitōs |
| future participle | inolitūrus inolitūra, inolitūrā, inolitūrae, inolitūram, inolitūrārum, inolitūrās, inolitūre, inolitūrī, inolitūrīs, inolitūrō, inolitūrōrum, inolitūrōs, inolitūrum | inolēscendus inolēscundus, inolēscenda, inolēscendā, inolēscendae, inolēscendam, inolēscendārum, inolēscendās, inolēscende, inolēscendīs, inolēscendōrum, inolēscendōs |
gerundinolēscendī, inolēscendō, inolēscendumsupineinolitum, inolitū
ĭn-ŏlesco, lēvi, ŏlĭtum, 3, v. n. and a.
I. (inolesti, Aus. Grat. Act. § 36).
I. Neutr., to grow in, on, or to any thing.
A. Lit.:
udo libro, Verg. G. 2, 77: necesse est multa diu concreta modis inolescere miris, id. A. 6, 738; Sil. 8, 583: tradux a materno sustinetur ubere dum inolescat, Col. 4, 29, 14.— B. Trop.:
assidua veterum scriptorum tractatione inoleverat linguae illius vox, i. e. had remained fixed in his mind, Gell. 5, 21, 3: quae nosti, meditando velis inolescere menti, Aus. Ep. 141.—II. Act., to implant:
natura induit nobis inolevitque amorem nostri et caritatem, Gell. 12, 5, 7: alicui semina amoris inolesti (= inolevisti), Aus. Grat. Act. ad Grat. 36: inolitum nomen urbi, Jul. Val. Res Gest. Alex. M. 1, 33 Mai.: in moribus inolescendis, Gell. 12, 1, 20.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
in-olēscō —, —, ere,
to grow, grow upon: germen udo inolescere libro, V.—Fig., to sink in, become inveterate: Multa inolescere, V.
Origins
- Proto-Indo-European*h₁én
- Proto-Italic*en
- Proto-Italic*en-
- Latininolēscō
Latin olēscō Latin inolēscō From in- + olēscō (“to grow”).