noun · femininefirst declension
inoboedientia
inoboedientia f (genitive inoboedientiae)
Meaning
- femininedisobedience
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | inoboedientia | inoboedientiae |
| genitive | inoboedientiae | inoboedientiārum |
| dative | inoboedientiae | inoboedientiīs |
| accusative | inoboedientiam | inoboedientiās |
| ablative | inoboedientiā | inoboedientiīs |
| vocative | inoboedientia | inoboedientiae |
ĭn-ŏboedĭentĭa, ae, f.,
I. disobedience (late Lat.), Aug. Civ. Dei, 14, 17; Hier. Quaest. Hebr. ad Reg. 2, 1.—In the form ĭnŏbaudĭentĭa, Tert. adv. Marc. 4, 17 fin.