noun · femininefirst declension
innocentia
innocentia f (genitive innocentiae)
Classical[ɪn.nɔˈkɛn.ti.a]Ecclesiastical[in.noˈt͡ʃɛn.t͡si.a]
Meaning
- feminineinnocence
- feminineuprightness, integrity
Latīnē defined in Latin in our graded readers
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | innocentia | innocentiae |
| genitive | innocentiae | innocentiārum |
| dative | innocentiae | innocentiīs |
| accusative | innocentiam | innocentiās |
| ablative | innocentiā | innocentiīs |
| vocative | innocentia | innocentiae |
in-nŏcentĭa, ae, f.,
I. harmlessness.
I. Lit.:
ferorum animalium, Plin. 37, 13, 77, § 201: fumi graveolentis, Pall. 1, 35 med.— II. Transf.
A. In gen., blamelessness, innocence:
est innocentia affectio talis animi, quae noceat nemini, Cic. Tusc. 3, 8, 16; id. Phil. 3, 10, 25: rigidae innocentiae Cato erat, Liv. 39, 40, 10: sola innocentia vivere, i. e. with no other support, id. 2, 3, 4: mutuā innocentiā tutum esse, where no one seeks to injure another, Plin. 12, 14, 32, § 59.—B. In partic., uprightness, integrity, disinterestedness:
quantā innocentiā debent esse imperatores, Cic. de Imp. Pomp. 13, 36: suam innocentiam (opp. avaritiam) perpetuā vitā esse perspectam, Caes. B, G. 1, 40.—C. Collect. concr., innocent persons:
innocentiam liberare, Cic. de Or. 1, 46, 202.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
in-nocentia ae, f
innocens, blamelessness, innocence: eius innocentiam ostendere: solā innocentiā vivere, i. e. with no other support, L.— Uprightness, integrity, disinterestedness: quantā innocentiā debent esse imperatores: suam innocentiam perpetuā vitā esse perspectam, Cs.— Innocent persons: innocentiam liberare.
Origins
- Proto-Indo-European*né
- Proto-Indo-European*n̥-
- Proto-Italic*n̥-
- Latininnocentia
Latin nocentia Latin innocentia From in- (negating prefix) + nocentia (“guilt, transgression”).
In English words that came into English from innocentia
- innocenceinnocentia
- innocencyinnocentia