LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation, deponent

inhortor

inhortor (present infinitive inhortārī, perfect active inhortātus sum)
Classical[ɪˈnɔr.tɔr]Ecclesiastical[iˈnɔr.tor]

Meaning

  1. deponentto incite, instigate

Conjugation conjugation 1 deponent

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.inhortorinhortābarinhortābor———
2nd sg.inhortāris
inhortāre
inhortābāris
inhortābāre
inhortāberis
inhortābere
———
3rd sg.inhortāturinhortābāturinhortābitur———
1st pl.inhortāmurinhortābāmurinhortābimur———
2nd pl.inhortāminīinhortābāminīinhortābiminī———
3rd pl.inhortanturinhortābanturinhortābuntur———
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.inhorterinhortārer——
2nd sg.inhortēris
inhortēre
inhortārēris
inhortārēre
——
3rd sg.inhortēturinhortārētur——
1st pl.inhortēmurinhortārēmur——
2nd pl.inhortēminīinhortārēminī——
3rd pl.inhortenturinhortārentur——
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.inhortāre—
pres. 2nd pl.inhortāminī—
fut. 2nd sg.inhortātor—
fut. 3rd sg.inhortātor—
fut. 3rd pl.inhortantor—
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveinhortārī—
perfect infinitiveinhortātum esse—
future infinitiveinhortātūrum esse—
present participleinhortāns—
perfect participleinhortātus
inhortāta, inhortātā, inhortātae, inhortātam, inhortātārum, inhortātās, inhortāte, inhortātī, inhortātīs, inhortātō, inhortātōrum, inhortātōs
—
future participleinhortātūrus
inhortātūra, inhortātūrā, inhortātūrae, inhortātūram, inhortātūrārum, inhortātūrās, inhortātūre, inhortātūrī, inhortātūrīs, inhortātūrō, inhortātūrōrum, inhortātūrōs, inhortātūrum
inhortandus
inhortanda, inhortandā, inhortandae, inhortandam, inhortandārum, inhortandās, inhortande, inhortandīs, inhortandōrum, inhortandōs
gerundinhortandī, inhortandō, inhortandumsupineinhortātum, inhortātū

ĭn-hortor, ātus sum, 1, v. dep.,
I. to incite, instigate to a thing: alicui canes, to set on, App. M. 8, p. 209, 9.— Hence, ĭn-hortātus, a, um, with pass. signif., instigated, set on: canes in eorum exitium inhortati, App. M. 9, p. 234, 15.

Origins

in- + hortor (“to exhort”)

In English words that came into English from inhortor

  • enhortinhortor

Quick answers

What does inhortor mean in Latin?
inhortor, a verb, means “to incite, instigate”.
What are the principal parts of inhortor?
inhortor, inhortārī, inhortātus sum (first conjugation, deponent).
How do you pronounce inhortor?
In classical Latin, [ɪˈnɔr.tɔr]; in ecclesiastical (church) Latin, [iˈnɔr.tor].