verbthird conjugation, no passive, no perfect or supine stems
inhaerēscō
inhaerēscō (present infinitive inhaerēscere)
Classical[ɪ.nae̯ˈreːs.koː]Ecclesiastical[i.neˈrɛs.ko]
Meaning
- intransitiveto (begin to) stick fast, cleave, adhere
Conjugation conjugation 3 perfect
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | inhaerēscō | inhaerēscēbam | inhaerēscam | — | — | — |
| 2nd sg. | inhaerēscis | inhaerēscēbās | inhaerēscēs | — | — | — |
| 3rd sg. | inhaerēscit | inhaerēscēbat | inhaerēscet | — | — | — |
| 1st pl. | inhaerēscimus | inhaerēscēbāmus | inhaerēscēmus | — | — | — |
| 2nd pl. | inhaerēscitis | inhaerēscēbātis | inhaerēscētis | — | — | — |
| 3rd pl. | inhaerēscunt | inhaerēscēbant | inhaerēscent | — | — | — |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | inhaerēscam | inhaerēscerem | — | — |
| 2nd sg. | inhaerēscās | inhaerēscerēs | — | — |
| 3rd sg. | inhaerēscat | inhaerēsceret | — | — |
| 1st pl. | inhaerēscāmus | inhaerēscerēmus | — | — |
| 2nd pl. | inhaerēscātis | inhaerēscerētis | — | — |
| 3rd pl. | inhaerēscant | inhaerēscerent | — | — |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | inhaerēsce | — |
| pres. 2nd pl. | inhaerēscite | — |
| fut. 2nd sg. | inhaerēscitō | — |
| fut. 3rd sg. | inhaerēscitō | — |
| fut. 2nd pl. | inhaerēscitōte | — |
| fut. 3rd pl. | inhaerēscuntō | — |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | inhaerēscere | — |
| present participle | inhaerēscēns | — |
gerundinhaerēscendī, inhaerēscendō, inhaerēscendum
ĭnhaeresco, haesi, haesum, 3,
I. v. inch. n. [inhaereo], to stick fast, cleave, adhere to.
I. Lit.:
in sordibus aurium, tamquam in visco, Cic. N. D. 2, 57, 144: ne quid emineret ubi ignis hostium inhaeresceret, Caes. B. C. 2, 9: sucus villis, Plin. 12, 17, 37, § 74. — Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
inhaerēscō —, —, ere inch.
inhaereo, to stick fast, cleave, adhere: in sordibus: eminere ubi ignis hostium inhaeresceret, Cs.—Fig.: poëtae inhaerescunt penitus in mentibus.
Origins
- Proto-Indo-European*h₁én
- Proto-Italic*en
- Proto-Italic*en-
- Latininhaerēscō
Latin haereō Latin inhaereō Proto-Indo-European *-sḱéti Proto-Italic *-skō Latin -scō Latin inhaerēscō From inhaereō (“to stick fast”) + -scō.