LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivethird-declension two-termination adjective

inhabitābilis

inhabitābilis (neuter inhabitābile)
Classical[ɪ.na.bɪˈtaː.bɪ.lɪs]Ecclesiastical[i.na.biˈtaː.bi.lis]

Meaning

  1. two terminationuninhabitable

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeinhabitābilisinhabitābilisinhabitābile
genitiveinhabitābilisinhabitābilisinhabitābilis
dativeinhabitābilīinhabitābilīinhabitābilī
accusativeinhabitābileminhabitābileminhabitābile
ablativeinhabitābilīinhabitābilīinhabitābilī
vocativeinhabitābilisinhabitābilisinhabitābile
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeinhabitābilēsinhabitābilēsinhabitābilia
genitiveinhabitābiliuminhabitābiliuminhabitābilium
dativeinhabitābilibusinhabitābilibusinhabitābilibus
accusativeinhabitābilīs
inhabitābilēs
inhabitābilīs
inhabitābilēs
inhabitābilia
ablativeinhabitābilibusinhabitābilibusinhabitābilibus
vocativeinhabitābilēsinhabitābilēsinhabitābilia

ĭn-hăbĭtābĭlis, e, adj.,
I. uninhabitable: regiones, Cic. N. D. 1, 10, 24: Indi ostia inhabitabilia, Mela, 3, 7 fin.; Plin. 6, 17, 20, § 53.
ĭnhăbĭtābĭlis, e, adj. inhabito,
I. inhabitable: per inhabitabiles oras terrae, Arn. 1, 3.

In English words that came into English from inhabitābilis

  • inhabitableinhabitābilis

Quick answers

What does inhabitābilis mean in Latin?
inhabitābilis, a adjective, means “uninhabitable”.
How do you pronounce inhabitābilis?
In classical Latin, [ɪ.na.bɪˈtaː.bɪ.lɪs]; in ecclesiastical (church) Latin, [i.na.biˈtaː.bi.lis].