verbfirst conjugation
ingurgitō
ingurgitō (present infinitive ingurgitāre, perfect active ingurgitāvī, supine ingurgitātum)
Classical[ɪŋˈɡʊr.ɡɪ.toː]Ecclesiastical[iŋˈɡur.d͡ʒi.to]
Meaning
- to pour
- to fill
- to plunge oneself into something, to addict oneself
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | ingurgitō | ingurgitābam | ingurgitābō | ingurgitāvī | ingurgitāveram | ingurgitāverō ingurgitārō |
| 2nd sg. | ingurgitās | ingurgitābās | ingurgitābis | ingurgitāvistī ingurgitāstī | ingurgitāverās ingurgitārās | ingurgitāveris |
| 3rd sg. | ingurgitat | ingurgitābat | ingurgitābit | ingurgitāvit | ingurgitāverat ingurgitārat | ingurgitāverit ingurgitārit |
| 1st pl. | ingurgitāmus | ingurgitābāmus | ingurgitābimus | ingurgitāvimus | ingurgitāverāmus | ingurgitāverimus ingurgitārimus |
| 2nd pl. | ingurgitātis | ingurgitābātis | ingurgitābitis | ingurgitāvistis ingurgitāstis | ingurgitāverātis ingurgitārātis | ingurgitāveritis ingurgitāritis |
| 3rd pl. | ingurgitant | ingurgitābant | ingurgitābunt | ingurgitāvērunt ingurgitāvēre, ingurgitārunt | ingurgitāverant ingurgitārant | ingurgitāverint ingurgitārint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | ingurgitem | ingurgitārem | ingurgitāverim ingurgitārim | ingurgitāvissem ingurgitāssem |
| 2nd sg. | ingurgitēs | ingurgitārēs | ingurgitāverīs | ingurgitāvissēs ingurgitāssēs |
| 3rd sg. | ingurgitet | ingurgitāret | ingurgitāverit ingurgitārit | ingurgitāvisset ingurgitāsset |
| 1st pl. | ingurgitēmus | ingurgitārēmus | ingurgitāverīmus ingurgitārīmus | ingurgitāvissēmus ingurgitāssēmus |
| 2nd pl. | ingurgitētis | ingurgitārētis | ingurgitāverītis ingurgitārītis | ingurgitāvissētis ingurgitāssētis |
| 3rd pl. | ingurgitent | ingurgitārent | ingurgitāverint ingurgitārint | ingurgitāvissent ingurgitāssent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | ingurgitor | ingurgitābar | ingurgitābor |
| 2nd sg. | ingurgitāris ingurgitāre | ingurgitābāris ingurgitābāre | ingurgitāberis ingurgitābere |
| 3rd sg. | ingurgitātur | ingurgitābātur | ingurgitābitur |
| 1st pl. | ingurgitāmur | ingurgitābāmur | ingurgitābimur |
| 2nd pl. | ingurgitāminī | ingurgitābāminī | ingurgitābiminī |
| 3rd pl. | ingurgitantur | ingurgitābantur | ingurgitābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | ingurgiter | ingurgitārer |
| 2nd sg. | ingurgitēris ingurgitēre | ingurgitārēris ingurgitārēre |
| 3rd sg. | ingurgitētur | ingurgitārētur |
| 1st pl. | ingurgitēmur | ingurgitārēmur |
| 2nd pl. | ingurgitēminī | ingurgitārēminī |
| 3rd pl. | ingurgitentur | ingurgitārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | ingurgitā | ingurgitāre |
| pres. 2nd pl. | ingurgitāte | ingurgitāminī |
| fut. 2nd sg. | ingurgitātō | ingurgitātor |
| fut. 3rd sg. | ingurgitātō | ingurgitātor |
| fut. 2nd pl. | ingurgitātōte | — |
| fut. 3rd pl. | ingurgitantō | ingurgitantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | ingurgitāre | ingurgitārī |
| perfect infinitive | ingurgitāvisse ingurgitāsse | ingurgitātum esse |
| future infinitive | ingurgitātūrum esse | ingurgitātum īrī |
| present participle | ingurgitāns | — |
| perfect participle | — | ingurgitātus ingurgitāta, ingurgitātā, ingurgitātae, ingurgitātam, ingurgitātārum, ingurgitātās, ingurgitātī, ingurgitātōrum, ingurgitātōs |
| future participle | ingurgitātūrus ingurgitātūra, ingurgitātūrā, ingurgitātūrae, ingurgitātūram, ingurgitātūrārum, ingurgitātūrās, ingurgitātūre, ingurgitātūrī, ingurgitātūrīs, ingurgitātūrō, ingurgitātūrōrum, ingurgitātūrōs, ingurgitātūrum | ingurgitandus ingurgitanda, ingurgitandā, ingurgitandae, ingurgitandam, ingurgitandārum, ingurgitandās, ingurgitande, ingurgitandīs, ingurgitandōrum, ingurgitandōs |
gerundingurgitandī, ingurgitandō, ingurgitandumsupineingurgitātum, ingurgitātū
ingurgĭto, āvi, ātum, 1, v. a. in-gurges,
I. to pour in like a flood or whirlpool.
I. Lit.:
merum ventri suo, App. M. 4, p. 145, 27: vide ut avariter merum in se ingurgitat faucibus plenis, Plaut. Curc. 1, 2, 35: umor ex nivibus non universus ingurgitans (sc. se), diluensque, sed destillans, Plin. 17, 2, 2, § 15.— B. To flood, to fill:
Rhodanus palude sese ingurgitat, nomine Lemanno, Amm. 15, 11, 16.— C. To glut or gorge one's self with meat and drink, to gormandize, guzzle:
se caeno (of swine), Lact. 4, 17, 21: crudique postridie se rursus ingurgitant, Cic. Fin. 3, 8, 23: ingenium crebris et ingentibus poculis, Gell. 15, 2, 3.— Hence, ingurgitari, to make one's self drunk, to get drunk: anus ingurgitata, Petr. 79: temeto ingurgitatus, Macr. Somn. Scip. 1, 3.— II. Trop., to engage deeply in, be absorbed in any thing, to addict or devote one's self to:
se in flagitia, Cic. Pis. 18, 42: se in alicujus copias, id. Phil. 2, 27, 66: qui degustandum ex philosophia censet, non in eam ingurgitandum, Gell. 5, 16, 5 (cf. Enn. Trag. v. 340 Rib. ad loc.).Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
ingurgitō āvī, ātus, āre
1 in + gurges, to gorge, stuff: se.—Fig., with se, to be absorbed in, addict oneself to: se in flagitia.
Origins
Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin ingurgitō From in gurgitem + -ō.
Descendants
- Frenchingurgiter
- Italianingurgitare
- Spanishingurgitar
In English words that came into English from ingurgitō
- ingurgitateingurgitāre