LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

ingurgitō

ingurgitō (present infinitive ingurgitāre, perfect active ingurgitāvī, supine ingurgitātum)
Classical[ɪŋˈɡʊr.ɡɪ.toː]Ecclesiastical[iŋˈɡur.d͡ʒi.to]

Meaning

  1. to pour
  2. to fill
  3. to plunge oneself into something, to addict oneself

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.ingurgitōingurgitābamingurgitābōingurgitāvīingurgitāveramingurgitāverō
ingurgitārō
2nd sg.ingurgitāsingurgitābāsingurgitābisingurgitāvistī
ingurgitāstī
ingurgitāverās
ingurgitārās
ingurgitāveris
3rd sg.ingurgitatingurgitābatingurgitābitingurgitāvitingurgitāverat
ingurgitārat
ingurgitāverit
ingurgitārit
1st pl.ingurgitāmusingurgitābāmusingurgitābimusingurgitāvimusingurgitāverāmusingurgitāverimus
ingurgitārimus
2nd pl.ingurgitātisingurgitābātisingurgitābitisingurgitāvistis
ingurgitāstis
ingurgitāverātis
ingurgitārātis
ingurgitāveritis
ingurgitāritis
3rd pl.ingurgitantingurgitābantingurgitābuntingurgitāvērunt
ingurgitāvēre, ingurgitārunt
ingurgitāverant
ingurgitārant
ingurgitāverint
ingurgitārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.ingurgitemingurgitāremingurgitāverim
ingurgitārim
ingurgitāvissem
ingurgitāssem
2nd sg.ingurgitēsingurgitārēsingurgitāverīsingurgitāvissēs
ingurgitāssēs
3rd sg.ingurgitetingurgitāretingurgitāverit
ingurgitārit
ingurgitāvisset
ingurgitāsset
1st pl.ingurgitēmusingurgitārēmusingurgitāverīmus
ingurgitārīmus
ingurgitāvissēmus
ingurgitāssēmus
2nd pl.ingurgitētisingurgitārētisingurgitāverītis
ingurgitārītis
ingurgitāvissētis
ingurgitāssētis
3rd pl.ingurgitentingurgitārentingurgitāverint
ingurgitārint
ingurgitāvissent
ingurgitāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.ingurgitoringurgitābaringurgitābor
2nd sg.ingurgitāris
ingurgitāre
ingurgitābāris
ingurgitābāre
ingurgitāberis
ingurgitābere
3rd sg.ingurgitāturingurgitābāturingurgitābitur
1st pl.ingurgitāmuringurgitābāmuringurgitābimur
2nd pl.ingurgitāminīingurgitābāminīingurgitābiminī
3rd pl.ingurgitanturingurgitābanturingurgitābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.ingurgiteringurgitārer
2nd sg.ingurgitēris
ingurgitēre
ingurgitārēris
ingurgitārēre
3rd sg.ingurgitēturingurgitārētur
1st pl.ingurgitēmuringurgitārēmur
2nd pl.ingurgitēminīingurgitārēminī
3rd pl.ingurgitenturingurgitārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.ingurgitāingurgitāre
pres. 2nd pl.ingurgitāteingurgitāminī
fut. 2nd sg.ingurgitātōingurgitātor
fut. 3rd sg.ingurgitātōingurgitātor
fut. 2nd pl.ingurgitātōte—
fut. 3rd pl.ingurgitantōingurgitantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveingurgitāreingurgitārī
perfect infinitiveingurgitāvisse
ingurgitāsse
ingurgitātum esse
future infinitiveingurgitātūrum esseingurgitātum īrī
present participleingurgitāns—
perfect participle—ingurgitātus
ingurgitāta, ingurgitātā, ingurgitātae, ingurgitātam, ingurgitātārum, ingurgitātās, ingurgitātī, ingurgitātōrum, ingurgitātōs
future participleingurgitātūrus
ingurgitātūra, ingurgitātūrā, ingurgitātūrae, ingurgitātūram, ingurgitātūrārum, ingurgitātūrās, ingurgitātūre, ingurgitātūrī, ingurgitātūrīs, ingurgitātūrō, ingurgitātūrōrum, ingurgitātūrōs, ingurgitātūrum
ingurgitandus
ingurgitanda, ingurgitandā, ingurgitandae, ingurgitandam, ingurgitandārum, ingurgitandās, ingurgitande, ingurgitandīs, ingurgitandōrum, ingurgitandōs
gerundingurgitandī, ingurgitandō, ingurgitandumsupineingurgitātum, ingurgitātū

ingurgĭto, āvi, ātum, 1, v. a. in-gurges,
I. to pour in like a flood or whirlpool.
I. Lit.: merum ventri suo, App. M. 4, p. 145, 27: vide ut avariter merum in se ingurgitat faucibus plenis, Plaut. Curc. 1, 2, 35: umor ex nivibus non universus ingurgitans (sc. se), diluensque, sed destillans, Plin. 17, 2, 2, § 15.—
B. To flood, to fill: Rhodanus palude sese ingurgitat, nomine Lemanno, Amm. 15, 11, 16.—
C. To glut or gorge one's self with meat and drink, to gormandize, guzzle: se caeno (of swine), Lact. 4, 17, 21: crudique postridie se rursus ingurgitant, Cic. Fin. 3, 8, 23: ingenium crebris et ingentibus poculis, Gell. 15, 2, 3.— Hence, ingurgitari, to make one's self drunk, to get drunk: anus ingurgitata, Petr. 79: temeto ingurgitatus, Macr. Somn. Scip. 1, 3.—
II. Trop., to engage deeply in, be absorbed in any thing, to addict or devote one's self to: se in flagitia, Cic. Pis. 18, 42: se in alicujus copias, id. Phil. 2, 27, 66: qui degustandum ex philosophia censet, non in eam ingurgitandum, Gell. 5, 16, 5 (cf. Enn. Trag. v. 340 Rib. ad loc.).

Origins

Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin ingurgitō From in gurgitem + -ō.

Descendants
  • Frenchingurgiter
  • Italianingurgitare
  • Spanishingurgitar

In English words that came into English from ingurgitō

  • ingurgitateingurgitāre

Quick answers

What does ingurgitō mean in Latin?
ingurgitō, a verb, means “to pour; to fill; to plunge oneself into something, to addict oneself”.
What are the principal parts of ingurgitō?
ingurgitō, ingurgitāre, ingurgitāvī, ingurgitātum (first conjugation).
How do you pronounce ingurgitō?
In classical Latin, [ɪŋˈɡʊr.ɡɪ.toː]; in ecclesiastical (church) Latin, [iŋˈɡur.d͡ʒi.to].