LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

ingrātus

ingrātus (feminine ingrāta, neuter ingrātum, superlative ingrātissimus)
Classical[ɪŋˈɡraː.tʊs]Ecclesiastical[iŋˈɡraː.tus]
№ 592 of the 1,000 commonest wordsMille Verba core vocabulary

Meaning

  1. adjectiveunpleasant, disagreeable
  2. adjectivethankless
  3. adjectiveungrateful
  4. adjectivefruitless, unsuccessful, sterile.

Latīnē defined in Latin in our graded readers

quī prō bonō acceptō nūllās grātiās agit.
ingrātus -a -um — in Mille Verba, Convīvium

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeingrātusingrātaingrātum
genitiveingrātīingrātaeingrātī
dativeingrātōingrātaeingrātō
accusativeingrātumingrātamingrātum
ablativeingrātōingrātāingrātō
vocativeingrāteingrātaingrātum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeingrātīingrātaeingrāta
genitiveingrātōrumingrātārumingrātōrum
dativeingrātīsingrātīsingrātīs
accusativeingrātōsingrātāsingrāta
ablativeingrātīsingrātīsingrātīs
vocativeingrātīingrātaeingrāta

in-grātus, a, um, adj.
I. Unpleasant, disagreeable (class. in prose and poetry).
A. Of things: bene quae in me fecerunt, ingrata habui, Plaut. Am. 1, 1, 30: sin autem ingrata esse sentiam, Cic. Fam. 5, 5, 3: fuit haec oratio non ingrata Gallis. Caes. B. G. 7, 30: ingratam Veneri pone superbiam, Hor. C. 3, 10, 9: labor, Verg. G. 3, 97: jocus, Ov. F. 3, 738: sapor, Col. 7, 8, 7.—
B. Of persons: non ingratus, acceptable, agreeable: Gaetulicus exercitui, Tac. A. 6, 36 (30). —
II. Unthankful, ungrateful.
A. Lit.: ingratus est, qui beneficium accepisse se negat, quod accepit: ingratus qui dissimulat: ingratus qui non reddit: ingratissimus omnium, qui oblitus est, Sen. Ben. 3, 1: nihil cognovi ingratius, Cic. Att. 8, 4, 2: ingrati animi crimen, id. ib. 9, 2, 2: ingratum esse in aliquem, Liv. 38, 50, 7; Cic. N. D. 1, 33, 93; Sen. Contr. 4, 24, 2: contra aliquem, Dig. 4, 2, 21: vir adversus merita Caesaris ingratissimus, Vell. 2, 69; cf. Val. Max. 5, 3, ext. 2: quia nihil amas, quom ingratum amas, irresponsive, who makes no return, Plaut. Pers. 2, 2, 46.—
(b). With gen.: salutis, not grateful for his preservation, Verg. A. 10, 666. —
2. Pass., that receives no thanks: ingrata atque inrita esse omnia intellego quae dedi, Plaut. As. 1, 2, 10: donum, id. Truc. 2, 6, 54: umeri, Stat. Th. 1, 700. —
B. Transf., of inanimate things that do not repay the trouble bestowed upon them, ungrateful: ager, that bears nothing, Mart. 10, 47, 4: amicitiae, id. 5, 19, 8: ignosces tamen post, et id ingratum, you will get no thanks for it, Ter. Heaut. 5, 1, 61: pericla, Verg. A. 7, 425: cubile, id. ib. 12, 144: ingratā ingluvie rem stringere (i. e. quae numquam satiatur, numquam acceptis contenta est), insatiable, Hor. S. 1, 2, 8: ingrato vocem prostituisse foro, Ov. Am. 1, 15, 6: mulier contra patronum suum ingrata, Dig. 4, 2, 21.— Hence, adv.: ingrātē.
1. Unpleasantly, disagreeably: ingrate viridis gemma, Plin. 37, 5, 19, § 74: sunt quibus ingrate timida indulgentia servit, Ov. A. A. 2, 435: non ingrate nominando Varrone, not unwillingly, Plin. 18, 3, 5, § 23 (al. in grege).—
2. Unthankfully, ungratefully: ingrate nostra facilitate abutuntur, Cic. Fam. 12, 1, 2: aliquid ferre, to receive a thing with unthankfulness, Tac. H. 1, 52: ut sucus qui ingrate his (pomis vitiosis) posset impendi, ad meliora vertatur, Pall. 7, 5.

Origins

  1. Proto-Indo-European*né
  2. Proto-Indo-European*n̥-
  3. Proto-Italic*n̥-
  4. Latiningrātus

Proto-Indo-European *gʷerH- Proto-Indo-European *-tós Proto-Indo-European *gʷr̥Htós Proto-Italic *gʷrātos Latin grātus Latin ingrātus From in- (“not”) + grātus (“pleasing”).

Descendants
  • Englishingrate
  • Frenchingrat
  • Italianingrato
  • Portugueseingrato
  • Romanianingrat
  • Spanishingrato
  • Albanianngratë
  • Sicilianncratu

In English words that came into English from ingrātus

  • ingratitudeingrātitūdō
  • ingrateingrātus
  • ingratefulingrātus

Quick answers

What does ingrātus mean in Latin?
ingrātus, a adjective, means “unpleasant, disagreeable; thankless; ungrateful”.
How do you pronounce ingrātus?
In classical Latin, [ɪŋˈɡraː.tʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [iŋˈɡraː.tus].
Where does ingrātus come from?
Proto-Indo-European *né → Proto-Indo-European *n̥- → Proto-Italic *n̥- → Latin ingrātus.
Which English words come from ingrātus?
English words that go back to Latin ingrātus include ingrate, ingrateful and ingratitude.