adjectivefirst/second-declension adjective
ingrātus
ingrātus (feminine ingrāta, neuter ingrātum, superlative ingrātissimus)
Classical[ɪŋˈɡraː.tʊs]Ecclesiastical[iŋˈɡraː.tus]
№ 592 of the 1,000 commonest wordsMille Verba core vocabulary
Meaning
- adjectiveunpleasant, disagreeable
- adjectivethankless
- adjectiveungrateful
- adjectivefruitless, unsuccessful, sterile.
Latīnē defined in Latin in our graded readers
quī prō bonō acceptō nūllās grātiās agit.ingrātus -a -um — in Mille Verba, Convīvium
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | ingrātus | ingrāta | ingrātum |
| genitive | ingrātī | ingrātae | ingrātī |
| dative | ingrātō | ingrātae | ingrātō |
| accusative | ingrātum | ingrātam | ingrātum |
| ablative | ingrātō | ingrātā | ingrātō |
| vocative | ingrāte | ingrāta | ingrātum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | ingrātī | ingrātae | ingrāta |
| genitive | ingrātōrum | ingrātārum | ingrātōrum |
| dative | ingrātīs | ingrātīs | ingrātīs |
| accusative | ingrātōs | ingrātās | ingrāta |
| ablative | ingrātīs | ingrātīs | ingrātīs |
| vocative | ingrātī | ingrātae | ingrāta |
in-grātus, a, um, adj.
I. Unpleasant, disagreeable (class. in prose and poetry).
A. Of things:
bene quae in me fecerunt, ingrata habui, Plaut. Am. 1, 1, 30: sin autem ingrata esse sentiam, Cic. Fam. 5, 5, 3: fuit haec oratio non ingrata Gallis. Caes. B. G. 7, 30: ingratam Veneri pone superbiam, Hor. C. 3, 10, 9: labor, Verg. G. 3, 97: jocus, Ov. F. 3, 738: sapor, Col. 7, 8, 7.—B. Of persons: non ingratus, acceptable, agreeable:
Gaetulicus exercitui, Tac. A. 6, 36 (30). —II. Unthankful, ungrateful.
A. Lit.:
ingratus est, qui beneficium accepisse se negat, quod accepit: ingratus qui dissimulat: ingratus qui non reddit: ingratissimus omnium, qui oblitus est, Sen. Ben. 3, 1: nihil cognovi ingratius, Cic. Att. 8, 4, 2: ingrati animi crimen, id. ib. 9, 2, 2: ingratum esse in aliquem, Liv. 38, 50, 7; Cic. N. D. 1, 33, 93; Sen. Contr. 4, 24, 2: contra aliquem, Dig. 4, 2, 21: vir adversus merita Caesaris ingratissimus, Vell. 2, 69; cf. Val. Max. 5, 3, ext. 2: quia nihil amas, quom ingratum amas, irresponsive, who makes no return, Plaut. Pers. 2, 2, 46.— (b). With gen.:
salutis, not grateful for his preservation, Verg. A. 10, 666. — 2. Pass., that receives no thanks:
ingrata atque inrita esse omnia intellego quae dedi, Plaut. As. 1, 2, 10: donum, id. Truc. 2, 6, 54: umeri, Stat. Th. 1, 700. — B. Transf., of inanimate things that do not repay the trouble bestowed upon them, ungrateful: ager, that bears nothing, Mart. 10, 47, 4:
amicitiae, id. 5, 19, 8: ignosces tamen post, et id ingratum, you will get no thanks for it, Ter. Heaut. 5, 1, 61: pericla, Verg. A. 7, 425: cubile, id. ib. 12, 144: ingratā ingluvie rem stringere (i. e. quae numquam satiatur, numquam acceptis contenta est), insatiable, Hor. S. 1, 2, 8: ingrato vocem prostituisse foro, Ov. Am. 1, 15, 6: mulier contra patronum suum ingrata, Dig. 4, 2, 21.— Hence, adv.: ingrātē. 1. Unpleasantly, disagreeably:
ingrate viridis gemma, Plin. 37, 5, 19, § 74: sunt quibus ingrate timida indulgentia servit, Ov. A. A. 2, 435: non ingrate nominando Varrone, not unwillingly, Plin. 18, 3, 5, § 23 (al. in grege).— 2. Unthankfully, ungratefully:
ingrate nostra facilitate abutuntur, Cic. Fam. 12, 1, 2: aliquid ferre, to receive a thing with unthankfulness, Tac. H. 1, 52: ut sucus qui ingrate his (pomis vitiosis) posset impendi, ad meliora vertatur, Pall. 7, 5.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
in-grātus adj.
with comp. and sup, unpleasant, disagreeable, unacceptable: litterae: labor, S.: iocus, O.: oratio Gallis, Cs.: Veneri superbia, H.— Unthankful, ungrateful: in te: in deserendo: in referendā gratiā, Cs.: quid esset ingratius quam, etc.: ingratissimi cives, Cu.: salutis, for preservation, V.: ingluvies, i. e. insatiable, H.—Thankless, bringing no thanks, unprofitable, unacknowledged: ignosces tamen Post, et id ingratum, will get no thanks, T.: ad volgus iudicium, L.: pericla, V.
Origins
- Proto-Indo-European*né
- Proto-Indo-European*n̥-
- Proto-Italic*n̥-
- Latiningrātus
Proto-Indo-European *gʷerH- Proto-Indo-European *-tós Proto-Indo-European *gʷr̥Htós Proto-Italic *gʷrātos Latin grātus Latin ingrātus From in- (“not”) + grātus (“pleasing”).
Descendants
- Englishingrate
- Frenchingrat
- Italianingrato
- Portugueseingrato
- Romanianingrat
- Spanishingrato
- Albanianngratë
- Sicilianncratu
In English words that came into English from ingrātus
- ingratitudeingrātitūdō
- ingrateingrātus
- ingratefulingrātus