adjectivefirst/second-declension adjective
inglōrius
inglōrius (feminine inglōria, neuter inglōrium)
Classical[ɪŋˈɡɫoː.ri.ʊs]Ecclesiastical[iŋˈɡlɔː.ri.us]
Meaning
- adjectiveinglorious
- adjectiveundistinguished
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | inglōrius | inglōria | inglōrium |
| genitive | inglōriī | inglōriae | inglōriī |
| dative | inglōriō | inglōriae | inglōriō |
| accusative | inglōrium | inglōriam | inglōrium |
| ablative | inglōriō | inglōriā | inglōriō |
| vocative | inglōrie | inglōria | inglōrium |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | inglōriī | inglōriae | inglōria |
| genitive | inglōriōrum | inglōriārum | inglōriōrum |
| dative | inglōriīs | inglōriīs | inglōriīs |
| accusative | inglōriōs | inglōriās | inglōria |
| ablative | inglōriīs | inglōriīs | inglōriīs |
| vocative | inglōriī | inglōriae | inglōria |
inglōrĭus, a, um, adj. 2. in-gloria,
I. without glory or fame, not glorious, inglorious.
I. Lit. (class.): beati qui honorati sunt videntur;
miseri qui sunt inglorii, Cic. Leg. 1, 11, 32: latam trahens inglorius alvum, Verg. G. 4, 94: imperium, Tac A. 12, 14: vita inhouorata et ingloria, Cic. Tusc. 3, 34, 81. — II. Transf.:
ingloria cassis, unadorned, without a crest, Stat. Th. 9, 108.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
inglōrius adj.
2 in+gloria, without fame, unhonored, inglorious: qui sunt inglorii: vita: parmā albā, inconspicuous, V.: militiae, Ta.: remeabo inglorius, without trophies, V.: inglorium arbitrabatur (with infin.), Ta.
Origins
- Proto-Indo-European*né
- Proto-Indo-European*n̥-
- Proto-Italic*n̥-
- Latininglōrius
Latin glōrius Latin inglōrius From in- + glōrius.