verbfirst conjugation
īnfuscō
īnfuscō (present infinitive īnfuscāre, perfect active īnfuscāvī, supine īnfuscātum)
Classical[ĩːˈfʊs.koː]Ecclesiastical[iɱˈfus.ko]
Meaning
- to darken or obscure
- to sully, stain or tarnish
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | īnfuscō | īnfuscābam | īnfuscābō | īnfuscāvī | īnfuscāveram | īnfuscāverō īnfuscārō |
| 2nd sg. | īnfuscās | īnfuscābās | īnfuscābis | īnfuscāvistī īnfuscāstī | īnfuscāverās īnfuscārās | īnfuscāveris |
| 3rd sg. | īnfuscat | īnfuscābat | īnfuscābit | īnfuscāvit | īnfuscāverat īnfuscārat | īnfuscāverit īnfuscārit |
| 1st pl. | īnfuscāmus | īnfuscābāmus | īnfuscābimus | īnfuscāvimus | īnfuscāverāmus | īnfuscāverimus īnfuscārimus |
| 2nd pl. | īnfuscātis | īnfuscābātis | īnfuscābitis | īnfuscāvistis īnfuscāstis | īnfuscāverātis īnfuscārātis | īnfuscāveritis īnfuscāritis |
| 3rd pl. | īnfuscant | īnfuscābant | īnfuscābunt | īnfuscāvērunt īnfuscāvēre, īnfuscārunt | īnfuscāverant īnfuscārant | īnfuscāverint īnfuscārint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | īnfuscem | īnfuscārem | īnfuscāverim īnfuscārim | īnfuscāvissem īnfuscāssem |
| 2nd sg. | īnfuscēs | īnfuscārēs | īnfuscāverīs | īnfuscāvissēs īnfuscāssēs |
| 3rd sg. | īnfuscet | īnfuscāret | īnfuscāverit īnfuscārit | īnfuscāvisset īnfuscāsset |
| 1st pl. | īnfuscēmus | īnfuscārēmus | īnfuscāverīmus īnfuscārīmus | īnfuscāvissēmus īnfuscāssēmus |
| 2nd pl. | īnfuscētis | īnfuscārētis | īnfuscāverītis īnfuscārītis | īnfuscāvissētis īnfuscāssētis |
| 3rd pl. | īnfuscent | īnfuscārent | īnfuscāverint īnfuscārint | īnfuscāvissent īnfuscāssent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | īnfuscor | īnfuscābar | īnfuscābor |
| 2nd sg. | īnfuscāris īnfuscāre | īnfuscābāris īnfuscābāre | īnfuscāberis īnfuscābere |
| 3rd sg. | īnfuscātur | īnfuscābātur | īnfuscābitur |
| 1st pl. | īnfuscāmur | īnfuscābāmur | īnfuscābimur |
| 2nd pl. | īnfuscāminī | īnfuscābāminī | īnfuscābiminī |
| 3rd pl. | īnfuscantur | īnfuscābantur | īnfuscābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | īnfuscer | īnfuscārer |
| 2nd sg. | īnfuscēris īnfuscēre | īnfuscārēris īnfuscārēre |
| 3rd sg. | īnfuscētur | īnfuscārētur |
| 1st pl. | īnfuscēmur | īnfuscārēmur |
| 2nd pl. | īnfuscēminī | īnfuscārēminī |
| 3rd pl. | īnfuscentur | īnfuscārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | īnfuscā | īnfuscāre |
| pres. 2nd pl. | īnfuscāte | īnfuscāminī |
| fut. 2nd sg. | īnfuscātō | īnfuscātor |
| fut. 3rd sg. | īnfuscātō | īnfuscātor |
| fut. 2nd pl. | īnfuscātōte | — |
| fut. 3rd pl. | īnfuscantō | īnfuscantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | īnfuscāre | īnfuscārī |
| perfect infinitive | īnfuscāvisse īnfuscāsse | īnfuscātum esse |
| future infinitive | īnfuscātūrum esse | īnfuscātum īrī |
| present participle | īnfuscāns | — |
| perfect participle | — | īnfuscātus īnfuscāta, īnfuscātā, īnfuscātae, īnfuscātam, īnfuscātārum, īnfuscātās, īnfuscātī, īnfuscātōrum, īnfuscātōs |
| future participle | īnfuscātūrus īnfuscātūra, īnfuscātūrā, īnfuscātūrae, īnfuscātūram, īnfuscātūrārum, īnfuscātūrās, īnfuscātūre, īnfuscātūrī, īnfuscātūrīs, īnfuscātūrō, īnfuscātūrōrum, īnfuscātūrōs, īnfuscātūrum | īnfuscandus īnfuscanda, īnfuscandā, īnfuscandae, īnfuscandam, īnfuscandārum, īnfuscandās, īnfuscande, īnfuscandīs, īnfuscandōrum, īnfuscandōs |
gerundīnfuscandī, īnfuscandō, īnfuscandumsupineīnfuscātum, īnfuscātū
in-fusco, āvi, ātum, 1, v. a.,
I. to make dark or dusky, to darken, obscure.
I. Lit.:
humida fulmina non urunt sed infuscant, Plin. 2, 51, 52, § 137: aquā infuscatā atramento, id. 9, 29, 45, § 84; Vict. Orig. Gentis R. 14: vellera, Verg. G. 3, 389: harenam sanie, id. ib. 493: rufum colorem nigro, Gell. 2, 26, 8.—Transf.: vinum, to dilute wine, Plaut. Cist. 1, 1, 21: saporem, to spoil the taste, Col. 12, 19, 2: sonum, to obscure or lower the voice, Plin. 10, 29, 43, § 82: vox non infuscata, Sen. praef. Contr. 1 med.— II. Trop., to obscure, sully, stain, tarnish:
metuo ne quid infuscaverit, lest he do some mischief, Plaut. Mil. 2, 6, 46: nec eos aliqua barbaries domestica infuscaverat, Cic. Brut. 74, 258: vicinitas non infuscata malevolentiā, id. Planc. 9, 22: gloriosam militiam, Just. 12, 11: victoriae gloriam saevitiae macula, id. 12, 5: jus pietatis, Calp. Declam. 24.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
īn-fuscō āvī, ātus, āre,
to make dark, darken, obscure: vellera, V.—Fig., to obscure, sully, corrupt, stain: nec eos aliqua barbaries infuscaverat, corrupted their speech: sanie infuscatur harena, V.
Origins
- Proto-Indo-European*h₁én
- Proto-Italic*en
- Proto-Italic*en-
- Latinīnfuscō
Latin fuscō Latin īnfuscō From in- + fuscō.
Descendants
- Englishinfuscate
- Italianinfoscare
- Spanishenfoscar
In English words that came into English from īnfuscō
- infuscateīnfuscātus