LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfourth conjugation

infulciō

infulciō (present infinitive infulcīre, perfect active infulsī, supine infultum)
Classical[ĩːˈfʊɫ.ki.ɔ]Ecclesiastical[iɱˈful̠ʲ.t͡ʃi.o]

Meaning

  1. to cram
    Rursus mori inedia destinanti per vim ore diducto infulciri cibum iussit.Trying to put an end to her life by means of starvation, he ordered her mouth to be forced open and cramed with food.121 CE, Suetonius, De Vita Caesarum, volume Tib.53:
  2. to foist in, introduce, add

Conjugation conjugation 4

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.infulciōinfulciēbaminfulciaminfulsīinfulseraminfulserō
2nd sg.infulcīsinfulciēbāsinfulciēsinfulsistīinfulserāsinfulseris
3rd sg.infulcitinfulciēbatinfulcietinfulsitinfulseratinfulserit
1st pl.infulcīmusinfulciēbāmusinfulciēmusinfulsimusinfulserāmusinfulserimus
2nd pl.infulcītisinfulciēbātisinfulciētisinfulsistisinfulserātisinfulseritis
3rd pl.infulciuntinfulciēbantinfulcientinfulsērunt
infulsēre
infulserantinfulserint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.infulciaminfulcīreminfulseriminfulsissem
2nd sg.infulciāsinfulcīrēsinfulserīsinfulsissēs
3rd sg.infulciatinfulcīretinfulseritinfulsisset
1st pl.infulciāmusinfulcīrēmusinfulserīmusinfulsissēmus
2nd pl.infulciātisinfulcīrētisinfulserītisinfulsissētis
3rd pl.infulciantinfulcīrentinfulserintinfulsissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.infulciorinfulciēbarinfulciar
2nd sg.infulcīris
infulcīre
infulciēbāris
infulciēbāre
infulciēris
infulciēre
3rd sg.infulcīturinfulciēbāturinfulciētur
1st pl.infulcīmurinfulciēbāmurinfulciēmur
2nd pl.infulcīminīinfulciēbāminīinfulciēminī
3rd pl.infulciunturinfulciēbanturinfulcientur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.infulciarinfulcīrer
2nd sg.infulciāris
infulciāre
infulcīrēris
infulcīrēre
3rd sg.infulciāturinfulcīrētur
1st pl.infulciāmurinfulcīrēmur
2nd pl.infulciāminīinfulcīrēminī
3rd pl.infulcianturinfulcīrentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.infulcīinfulcīre
pres. 2nd pl.infulcīteinfulcīminī
fut. 2nd sg.infulcītōinfulcītor
fut. 3rd sg.infulcītōinfulcītor
fut. 2nd pl.infulcītōte—
fut. 3rd pl.infulciuntōinfulciuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveinfulcīreinfulcīrī
perfect infinitiveinfulsisseinfultum esse
future infinitiveinfultūrum esseinfultum īrī
present participleinfulciēns—
perfect participle—infultus
future participleinfultūrusinfulciendus
infulciundus
gerundinfulciendī, infulciendō, infulciendumsupineinfultum, infultū

in-fulcĭo, si, tum, 4, v. a.,
I. to cram in.
I. Lit.: alicui cibum, Suet. Tib. 53.—
II. Transf., to put in, foist in: verbum omnibus locis, Sen. Ep. 114: aliud, id. ib. 106: aliquid epistulae, id. ib. 24: infulsit praeterea nomen Severi, he added to his own names, Capitol. Macrin. 5.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₁én
  2. Proto-Italic*en
  3. Proto-Italic*en-
  4. Latininfulciō

Latin fulciō Latin infulciō From in- + fulciō.

Italo-Romance
  • Italianinfulcire
  • Italianinfolcire
  • Neapolitannfrucere
  • Neapolitannfrucecà
  • Sicilianinfurgiri
  • Siciliannfurgiri
  • Sicilianinfurgicari
  • Siciliannfurgicari

Quick answers

What does infulciō mean in Latin?
infulciō, a verb, means “to cram; to foist in, introduce, add”.
What are the principal parts of infulciō?
infulciō, infulcīre, infulsī, infultum (fourth conjugation).
How do you pronounce infulciō?
In classical Latin, [ĩːˈfʊɫ.ki.ɔ]; in ecclesiastical (church) Latin, [iɱˈful̠ʲ.t͡ʃi.o].
Where does infulciō come from?
Proto-Indo-European *h₁én → Proto-Italic *en → Proto-Italic *en- → Latin infulciō.