verbfourth conjugation
infulciō
infulciō (present infinitive infulcīre, perfect active infulsī, supine infultum)
Classical[ĩːˈfʊɫ.ki.ɔ]Ecclesiastical[iɱˈful̠ʲ.t͡ʃi.o]
Meaning
- to cram
Rursus mori inedia destinanti per vim ore diducto infulciri cibum iussit.
Trying to put an end to her life by means of starvation, he ordered her mouth to be forced open and cramed with food.121 CE, Suetonius, De Vita Caesarum, volume Tib.53: - to foist in, introduce, add
Conjugation conjugation 4
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | infulciō | infulciēbam | infulciam | infulsī | infulseram | infulserō |
| 2nd sg. | infulcīs | infulciēbās | infulciēs | infulsistī | infulserās | infulseris |
| 3rd sg. | infulcit | infulciēbat | infulciet | infulsit | infulserat | infulserit |
| 1st pl. | infulcīmus | infulciēbāmus | infulciēmus | infulsimus | infulserāmus | infulserimus |
| 2nd pl. | infulcītis | infulciēbātis | infulciētis | infulsistis | infulserātis | infulseritis |
| 3rd pl. | infulciunt | infulciēbant | infulcient | infulsērunt infulsēre | infulserant | infulserint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | infulciam | infulcīrem | infulserim | infulsissem |
| 2nd sg. | infulciās | infulcīrēs | infulserīs | infulsissēs |
| 3rd sg. | infulciat | infulcīret | infulserit | infulsisset |
| 1st pl. | infulciāmus | infulcīrēmus | infulserīmus | infulsissēmus |
| 2nd pl. | infulciātis | infulcīrētis | infulserītis | infulsissētis |
| 3rd pl. | infulciant | infulcīrent | infulserint | infulsissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | infulcior | infulciēbar | infulciar |
| 2nd sg. | infulcīris infulcīre | infulciēbāris infulciēbāre | infulciēris infulciēre |
| 3rd sg. | infulcītur | infulciēbātur | infulciētur |
| 1st pl. | infulcīmur | infulciēbāmur | infulciēmur |
| 2nd pl. | infulcīminī | infulciēbāminī | infulciēminī |
| 3rd pl. | infulciuntur | infulciēbantur | infulcientur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | infulciar | infulcīrer |
| 2nd sg. | infulciāris infulciāre | infulcīrēris infulcīrēre |
| 3rd sg. | infulciātur | infulcīrētur |
| 1st pl. | infulciāmur | infulcīrēmur |
| 2nd pl. | infulciāminī | infulcīrēminī |
| 3rd pl. | infulciantur | infulcīrentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | infulcī | infulcīre |
| pres. 2nd pl. | infulcīte | infulcīminī |
| fut. 2nd sg. | infulcītō | infulcītor |
| fut. 3rd sg. | infulcītō | infulcītor |
| fut. 2nd pl. | infulcītōte | — |
| fut. 3rd pl. | infulciuntō | infulciuntor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | infulcīre | infulcīrī |
| perfect infinitive | infulsisse | infultum esse |
| future infinitive | infultūrum esse | infultum īrī |
| present participle | infulciēns | — |
| perfect participle | — | infultus |
| future participle | infultūrus | infulciendus infulciundus |
gerundinfulciendī, infulciendō, infulciendumsupineinfultum, infultū
in-fulcĭo, si, tum, 4, v. a.,
I. to cram in.
I. Lit.:
alicui cibum, Suet. Tib. 53.— II. Transf., to put in, foist in:
verbum omnibus locis, Sen. Ep. 114: aliud, id. ib. 106: aliquid epistulae, id. ib. 24: infulsit praeterea nomen Severi, he added to his own names, Capitol. Macrin. 5.Origins
- Proto-Indo-European*h₁én
- Proto-Italic*en
- Proto-Italic*en-
- Latininfulciō
Latin fulciō Latin infulciō From in- + fulciō.
Italo-Romance
- Italianinfulcire
- Italianinfolcire
- Neapolitannfrucere
- Neapolitannfrucecà
- Sicilianinfurgiri
- Siciliannfurgiri
- Sicilianinfurgicari
- Siciliannfurgicari