LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · neutersecond declension

īnfortūnium

īnfortūnium n (genitive īnfortūniī or īnfortūnī)
Classical[ĩː.fɔrˈtuː.ni.ũː]Ecclesiastical[iɱ.forˈtuː.ni.um]

Meaning

  1. misfortune, calamity
  2. trouble

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Infortunium · Calamitas · Infelicitas · Miseria

Infortunium and calamitas denote a single misfortune; infortunium, more as a vexatious accident, like malheur, for example, the loss of a purse, receiving blows, etc.; calamitas (from κολούω) a tragic accident, as the loss of a beloved person, of power, etc.; whereas infelicitas and miseria denote an unfortunate state of considerable duration; infelicitas, merely as the absence of success; miseria (from μυσαρός?) as an actual, pressing state of affliction.

Declension

declension
formsingularplural
nominativeīnfortūniumīnfortūnia
genitiveīnfortūniī
īnfortūnī
īnfortūniōrum
dativeīnfortūniōīnfortūniīs
accusativeīnfortūniumīnfortūnia
ablativeīnfortūniōīnfortūniīs
vocativeīnfortūniumīnfortūnia

infortūnĭum, ĭi, n. id.,
I. misfortune (mostly ante-class. and post-Aug.; not in Cic. or Cæs.): ferres infortunium, thou wouldst come badly off, Ter. Ad. 2, 1, 24: ni pareat patri habiturum infortunium esse, * Liv. 1, 50, 9: invenire, Plaut. Am. 1, 1, 130: infortunio aliquem mactare, id. ib. 4, 2, 14: cavere infortunio, to guard against, id. Rud. 3, 5, 48; so, vitare, id. Cure. 2, 3, 19: domus alienae, App. M. 9, p. 228, 8: domus, id. ib. 9, p. 231, 22; 10, p. 241, 35; Macr. S. 7, 2, 5; 7, 3, 11; plur., App. de Dog. Plat. 2, p. 18, 3; Macr. S. 7, 2, 9.

Origins

  1. Proto-Indo-European*né
  2. Proto-Indo-European*n̥-
  3. Proto-Italic*n̥-
  4. Latinīnfortūnium

Latin fortūna Proto-Indo-European *-(i)yós Proto-Italic *-ijos Proto-Italic *-ios Old Latin -ios Latin -iusnom. Latin -ium Latin īnfortūnium From in- (“un-”) + fortūna (“luck”) + -ium.

Descendants
  • Catalaninfortuni
  • Frenchinfortune
  • Italianinfortunio
  • Portugueseinfortúnio
  • Spanishinfortunio
  • Piedmonteseinfortuni

In English words that came into English from īnfortūnium

  • infortuneīnfortūnium

Quick answers

What does īnfortūnium mean in Latin?
īnfortūnium, a noun, means “misfortune, calamity; trouble”.
What is the genitive of īnfortūnium?
The genitive singular is īnfortūniī. īnfortūnium is neuter, second declension.
How do you pronounce īnfortūnium?
In classical Latin, [ĩː.fɔrˈtuː.ni.ũː]; in ecclesiastical (church) Latin, [iɱ.forˈtuː.ni.um].
Where does īnfortūnium come from?
Proto-Indo-European *né → Proto-Indo-European *n̥- → Proto-Italic *n̥- → Latin īnfortūnium.