noun · femininethird declension
īnflīctiō
īnflīctiō f (genitive īnflīctiōnis)
Classical[ĩːˈfliːk.ti.oː]Ecclesiastical[iɱˈflik.t͡si.o]
Meaning
- infliction
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | īnflīctiō | īnflīctiōnēs |
| genitive | īnflīctiōnis | īnflīctiōnum |
| dative | īnflīctiōnī | īnflīctiōnibus |
| accusative | īnflīctiōnem | īnflīctiōnēs |
| ablative | īnflīctiōne | īnflīctiōnibus |
| vocative | īnflīctiō | īnflīctiōnēs |
inflictĭo, ōnis, f. infligo,
I. a laying on, inflicting (late Lat.): multae, Cod. Th. 9, 17, 2.
Origins
Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin īnflīctiō From infligō + -tiō.
Descendants
- Catalaninflicció
- Englishinfliction
- Frenchinfliction
- Italianinflizione
- Portugueseinflição
- Spanishinflicción
In English words that came into English from īnflīctiō
- inflictionīnflīctiō