LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivethird-declension two-termination adjective

īnfidēlis

īnfidēlis (neuter īnfidēle, comparative īnfidēlior, adverb īnfidēliter)
Classical[ĩː.fɪˈdeː.lɪs]Ecclesiastical[iɱ.fiˈdɛː.lis]

Meaning

  1. two terminationunfaithful
  2. two terminationtreacherous, disloyal
  3. two terminationunbelieving, infidel

In the readers how our graded readers gloss it

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Fidus · Fidelis · Infidus · Infidelis · Perfidus · Perfidiosus

1. Fidus denotes a natural quality, like trustworthy, with relative praise; whereas fidelis denotes a moral characteristic, as faithful, with absolute praise. Liv. xxii. 22. Eo vinculo Hispaniam vir unus solerti magis quam fideli consilio exsolvit. Abellex erat Sagunti, nobilis Hispanus, fidus ante Pœnis. 2. Infidus means unworthy of trust; infidelis, unfaithful; perfidus, treacherous, in particular actions; perfidiosus, full of treachery, with reference to the whole character. (v. 255.)

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeīnfidēlisīnfidēlisīnfidēle
genitiveīnfidēlisīnfidēlisīnfidēlis
dativeīnfidēlīīnfidēlīīnfidēlī
accusativeīnfidēlemīnfidēlemīnfidēle
ablativeīnfidēlīīnfidēlīīnfidēlī
vocativeīnfidēlisīnfidēlisīnfidēle
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeīnfidēlēsīnfidēlēsīnfidēlia
genitiveīnfidēliumīnfidēliumīnfidēlium
dativeīnfidēlibusīnfidēlibusīnfidēlibus
accusativeīnfidēlīs
īnfidēlēs
īnfidēlīs
īnfidēlēs
īnfidēlia
ablativeīnfidēlibusīnfidēlibusīnfidēlibus
vocativeīnfidēlēsīnfidēlēsīnfidēlia

in-fĭdēlis, e, adj.,
I. that cannot be relied upon, unfaithful, faithless.
I. In gen. (rare but class.): si hoc sibi sument, nullam esse fidem, quae infideli data sit, Cic. Off. 3, 29, 106: Bellovaci, qui ante erant per se infideles, Caes. B. G. 7, 59: non infideles arbitrae Nox et Diana, Hor. Epod. 5, 50: obsecro, infidelior mihi ne fuas, quam ego sum tibi, Plaut. Capt. 2, 3, 83: ut ex infidelissimis (sociis) firmissimos redderem, Cic. Fam. 15, 4, 14: silex ad structuram infidelis, Plin. 36, 22, 49, § 169: infidelis recti magister est metus, Plin. Pan. 45.—
II. In partic., in eccl. Lat., unbelieving, infidel: Christiani, Salv. de Gub. 5 init.—Adv.: in-fĭdēlĭter, faithlessly, perfidiously: nec me minus putarem reprehendendum, si inutiliter aliquid senatui suaserim quam si infideliter, Cic. Brut. 2, 1, 2; Vulg. Isa. 21, 2. —Sup.: infidelissime, Salv. contra Avar. 3.

Origins

  1. Proto-Indo-European*né
  2. Proto-Indo-European*n̥-
  3. Proto-Italic*n̥-
  4. Latinīnfidēlis

Latin fidēlis Latin īnfidēlis From in- + fidēlis.

Descendants
  • Frenchinfidèle

In English words that came into English from īnfidēlis

  • infidelīnfidēlis

Quick answers

What does īnfidēlis mean in Latin?
īnfidēlis, a adjective, means “unfaithful; treacherous, disloyal; unbelieving, infidel”.
How do you pronounce īnfidēlis?
In classical Latin, [ĩː.fɪˈdeː.lɪs]; in ecclesiastical (church) Latin, [iɱ.fiˈdɛː.lis].
Where does īnfidēlis come from?
Proto-Indo-European *né → Proto-Indo-European *n̥- → Proto-Italic *n̥- → Latin īnfidēlis.