adjectivefirst/second-declension adjective
īnfācundus
īnfācundus (feminine īnfācunda, neuter īnfācundum)
Classical[ĩː.faːˈkʊn.dʊs]Ecclesiastical[iɱ.faˈkun.dus]
Meaning
- adjectiveineloquent
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | īnfācundus | īnfācunda | īnfācundum |
| genitive | īnfācundī | īnfācundae | īnfācundī |
| dative | īnfācundō | īnfācundae | īnfācundō |
| accusative | īnfācundum | īnfācundam | īnfācundum |
| ablative | īnfācundō | īnfācundā | īnfācundō |
| vocative | īnfācunde | īnfācunda | īnfācundum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | īnfācundī | īnfācundae | īnfācunda |
| genitive | īnfācundōrum | īnfācundārum | īnfācundōrum |
| dative | īnfācundīs | īnfācundīs | īnfācundīs |
| accusative | īnfācundōs | īnfācundās | īnfācunda |
| ablative | īnfācundīs | īnfācundīs | īnfācundīs |
| vocative | īnfācundī | īnfācundae | īnfācunda |
in-fācundus, a, um, adj.,
I. ineloquent (not in Cic. or Cæs.):
vir acer, nec infacundus, Liv. 4, 49, 12; Suet. Claud. 40; Gell. 18, 3, 6.— Comp.: infacundior, Liv. 7, 4, 4.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
īn-fācundus adj.
with comp, not eloquent: vir, L.: infacundior, slow of speech, L.
Origins
- Proto-Indo-European*né
- Proto-Indo-European*n̥-
- Proto-Italic*n̥-
- Latinīnfācundus
Latin fācundus Latin īnfācundus From in- (“not”) + fācundus (“eloquent”).
Descendants
- Italianinfacondo
- Spanishinfacundo