adjectivethird-declension two-termination adjective
inexcūsābilis
inexcūsābilis (neuter inexcūsābile)
Classical[ɪ.nɛk.skuːˈsaː.bɪ.lɪs]Ecclesiastical[i.nek.skuˈs̬aː.bi.lis]
Meaning
- two terminationinexcusable
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | inexcūsābilis | inexcūsābilis | inexcūsābile |
| genitive | inexcūsābilis | inexcūsābilis | inexcūsābilis |
| dative | inexcūsābilī | inexcūsābilī | inexcūsābilī |
| accusative | inexcūsābilem | inexcūsābilem | inexcūsābile |
| ablative | inexcūsābilī | inexcūsābilī | inexcūsābilī |
| vocative | inexcūsābilis | inexcūsābilis | inexcūsābile |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | inexcūsābilēs | inexcūsābilēs | inexcūsābilia |
| genitive | inexcūsābilium | inexcūsābilium | inexcūsābilium |
| dative | inexcūsābilibus | inexcūsābilibus | inexcūsābilibus |
| accusative | inexcūsābilīs inexcūsābilēs | inexcūsābilīs inexcūsābilēs | inexcūsābilia |
| ablative | inexcūsābilibus | inexcūsābilibus | inexcūsābilibus |
| vocative | inexcūsābilēs | inexcūsābilēs | inexcūsābilia |
ĭn-excūsābĭlis, e, adj.,
I. that cannot be excused, inexcusable (poet. and post-class.):
ne te retrahas, et inexcusabilis absis, Hor. Ep. 1, 18, 58: tempus, Ov. M. 7, 511: onera, that cannot be refused, Dig. 5, 1, 50: necessitas, Cod. Th. 11, 16, 7 al.—Comp., Ambros. de Vocat. Gent. 2, 4.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
in-excūsābilis e, adj.,
without excuse: (tu), H.: tempus, affording no excuse, O.
Origins
- Proto-Indo-European*né
- Proto-Indo-European*n̥-
- Proto-Italic*n̥-
- Latininexcūsābilis
Latin excūsābilis Latin inexcūsābilis From in- + excūsābilis.
In English words that came into English from inexcūsābilis
- inexcusableinexcūsābilis