LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivethird-declension two-termination adjective

inexcūsābilis

inexcūsābilis (neuter inexcūsābile)
Classical[ɪ.nɛk.skuːˈsaː.bɪ.lɪs]Ecclesiastical[i.nek.skuˈs̬aː.bi.lis]

Meaning

  1. two terminationinexcusable

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeinexcūsābilisinexcūsābilisinexcūsābile
genitiveinexcūsābilisinexcūsābilisinexcūsābilis
dativeinexcūsābilīinexcūsābilīinexcūsābilī
accusativeinexcūsābileminexcūsābileminexcūsābile
ablativeinexcūsābilīinexcūsābilīinexcūsābilī
vocativeinexcūsābilisinexcūsābilisinexcūsābile
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeinexcūsābilēsinexcūsābilēsinexcūsābilia
genitiveinexcūsābiliuminexcūsābiliuminexcūsābilium
dativeinexcūsābilibusinexcūsābilibusinexcūsābilibus
accusativeinexcūsābilīs
inexcūsābilēs
inexcūsābilīs
inexcūsābilēs
inexcūsābilia
ablativeinexcūsābilibusinexcūsābilibusinexcūsābilibus
vocativeinexcūsābilēsinexcūsābilēsinexcūsābilia

ĭn-excūsābĭlis, e, adj.,
I. that cannot be excused, inexcusable (poet. and post-class.): ne te retrahas, et inexcusabilis absis, Hor. Ep. 1, 18, 58: tempus, Ov. M. 7, 511: onera, that cannot be refused, Dig. 5, 1, 50: necessitas, Cod. Th. 11, 16, 7 al.—Comp., Ambros. de Vocat. Gent. 2, 4.

Origins

  1. Proto-Indo-European*né
  2. Proto-Indo-European*n̥-
  3. Proto-Italic*n̥-
  4. Latininexcūsābilis

Latin excūsābilis Latin inexcūsābilis From in- + excūsābilis.

In English words that came into English from inexcūsābilis

  • inexcusableinexcūsābilis

Quick answers

What does inexcūsābilis mean in Latin?
inexcūsābilis, a adjective, means “inexcusable”.
How do you pronounce inexcūsābilis?
In classical Latin, [ɪ.nɛk.skuːˈsaː.bɪ.lɪs]; in ecclesiastical (church) Latin, [i.nek.skuˈs̬aː.bi.lis].
Where does inexcūsābilis come from?
Proto-Indo-European *né → Proto-Indo-European *n̥- → Proto-Italic *n̥- → Latin inexcūsābilis.