LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · femininefirst declension

indūtiae

indūtiae f pl (genitive indūtiārum)
Classical[ɪnˈduː.ti.ae̯]Ecclesiastical[inˈdut.t͡si.e]

Meaning

  1. truce, armistice
  2. cessation, pause

Latīnē defined in Latin in our graded readers

pāx temporāria bellī
indūtiae -ārum (f) — in Aeneis, ch. 22

Declension

declension
formsingularplural
nominative—indūtiae
indūciae
genitive—indūtiārum
indūciārum
dative—indūtiīs
indūciīs
accusative—indūtiās
indūciās
ablative—indūtiīs
indūciīs
vocative—indūtiae
indūciae

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

indutias violare
to break a truce.
indutias facere (Phil. 8. 7)
to make a truce.

indūtĭae (less correctly -cĭae), ārum, f. for indu-itiae, from indu for in and ire, a going into rest or retirement; cf. Aur. ap. Gell. 1, 25, 17; hence,
I. a cessation of hostilities, a truce, armistice (class.).
I. Lit.: indutiae sunt belli feriae, Varr. ap. Gell. 1, 25, 2; cf. the context: cum triginta dierum essent cum hoste pactae indutiae, Cic. Off. 1, 10, 33: biennii, Liv. 10, 5, 12: indutias facere, Cic. Phil. 8, 7, 20: inire aequis condicionibus, Plin. Pan. 11, 5: petere, Nep. Ages. 2: conservare, id. ib.: tollere, to put an end to, Liv. 30, 4, 8: agitare, Sall. J. 31, 4: per indutias, during the truce, Liv. 30, 37, 6.—
II. Transf., a cessation, pause (ante- and post-class.): immo indutiae parumper fiant, si quid vis loqui, Plaut. Am. 1, 1, 233: delay in paying a tax, Cassiod. Var. 5, 34: noctis indutiae, the stillness of night, App. M. 2, p. 126 init. —Of a truce in a lovers' quarrel: injuriae, suspiciones, inimicitiae, indutiae, Bellum, pax rursum, Ter. Eun. 1, 1, 15.

Origins

Uncertain; possibly for Proto-Indo-European *n̥duh₂tio- (“inability”), from Proto-Indo-European *dewh₂- (“to be able; to arrange”).

Italo-Romance
  • Italianindugia
  • Italianindugio
  • Siciliansduzziu
Elsewhere
  • Italianindugiarefrom Vulgar Latin *indūtiāre

Quick answers

What does indūtiae mean in Latin?
indūtiae, a noun, means “truce, armistice; cessation, pause”.
What is the genitive of indūtiae?
The genitive singular is indūtiārum. indūtiae is feminine, first declension.
How do you pronounce indūtiae?
In classical Latin, [ɪnˈduː.ti.ae̯]; in ecclesiastical (church) Latin, [inˈdut.t͡si.e].