adjectivefirst/second-declension adjective
indubius
indubius (feminine indubia, neuter indubium, adverb indubiē)
Classical[ɪnˈdʊ.bi.ʊs]Ecclesiastical[inˈduː.bi.us]
Meaning
- adjectivecertain, not in doubt
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | indubius | indubia | indubium |
| genitive | indubiī | indubiae | indubiī |
| dative | indubiō | indubiae | indubiō |
| accusative | indubium | indubiam | indubium |
| ablative | indubiō | indubiā | indubiō |
| vocative | indubie | indubia | indubium |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | indubiī | indubiae | indubia |
| genitive | indubiōrum | indubiārum | indubiōrum |
| dative | indubiīs | indubiīs | indubiīs |
| accusative | indubiōs | indubiās | indubia |
| ablative | indubiīs | indubiīs | indubiīs |
| vocative | indubiī | indubiae | indubia |
in-dŭbĭus, a, um, adj.,
I. not doubtful, certain (post-Aug.):
innocentia plurimorum, Tac. A. 14, 45: exempla, Quint. 5, 13, 24.— Hence, adv.: indŭbĭē, doubtlessly, Cassiod. Fragm. in Auct. Class. Tom. 3, 355 Mai.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
in-dubius adj.,
not doubtful, certain: innocentia, Ta.
Origins
- Proto-Indo-European*né
- Proto-Indo-European*n̥-
- Proto-Italic*n̥-
- Latinindubius
Latin dubius Latin indubius From in- + dubius (“doubtful”).
Descendants
- Italianindubbio
In English words that came into English from indubius
- indubiousindubius