adjectivefirst/second-declension adjective
indubitātus
indubitātus (feminine indubitāta, neuter indubitātum, adverb indubitātē)
Classical[ɪn.dʊ.bɪˈtaː.tʊs]Ecclesiastical[in.du.biˈtaː.tus]
Meaning
- adjectiveundoubted, without doubt, certain, sure
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | indubitātus | indubitāta | indubitātum |
| genitive | indubitātī | indubitātae | indubitātī |
| dative | indubitātō | indubitātae | indubitātō |
| accusative | indubitātum | indubitātam | indubitātum |
| ablative | indubitātō | indubitātā | indubitātō |
| vocative | indubitāte | indubitāta | indubitātum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | indubitātī | indubitātae | indubitāta |
| genitive | indubitātōrum | indubitātārum | indubitātōrum |
| dative | indubitātīs | indubitātīs | indubitātīs |
| accusative | indubitātōs | indubitātās | indubitāta |
| ablative | indubitātīs | indubitātīs | indubitātīs |
| vocative | indubitātī | indubitātae | indubitāta |
in-dŭbĭtātus, a, um, adj.,
I. undoubted, without doubt, certain, sure (post-Aug.): in iis ero, quae indubitata sunt, brevior, Quint. 9, 4, 2:
litterarum inter se conjunctio, id. 1, 1, 31: spes, Plin. 31, 3, 27, § 45: indubitatum est, id. 23, 1, 21, § 36: juris est, Dig. 42, 1, 49.— Comp.: illius aestatis fluxus indubitatior est, Dig. 43, 13, 1, § 8.—Advv.: in-dŭbĭtātē and indŭbĭtātō, undoubtedly. (a). Form indubitate (class.); sup., Oros. 3, 23 fin. (a false read. ap. Liv. 33, 40, 5; Vell. 2, 60, 4).—*
(b). Form indubitato, Tert. adv. Marc. 1, 9.
Origins
- Proto-Indo-European*né
- Proto-Indo-European*n̥-
- Proto-Italic*n̥-
- Latinindubitātus
Latin dubitātus Latin indubitātus From in- + dubitātus.
In English words that came into English from indubitātus
- indubitateindubitātus