LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

indistīnctus

indistīnctus (feminine indistīncta, neuter indistīnctum)
Classical[ɪn.dɪsˈtiːŋk.tʊs]Ecclesiastical[in.disˈtiŋk.tus]

Meaning

  1. adjectivenot easily distinguished; easily confused
  2. adjectiveindistinct, obscure

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeindistīnctusindistīnctaindistīnctum
genitiveindistīnctīindistīnctaeindistīnctī
dativeindistīnctōindistīnctaeindistīnctō
accusativeindistīnctumindistīnctamindistīnctum
ablativeindistīnctōindistīnctāindistīnctō
vocativeindistīncteindistīnctaindistīnctum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeindistīnctīindistīnctaeindistīncta
genitiveindistīnctōrumindistīnctārumindistīnctōrum
dativeindistīnctīsindistīnctīsindistīnctīs
accusativeindistīnctōsindistīnctāsindistīncta
ablativeindistīnctīsindistīnctīsindistīnctīs
vocativeindistīnctīindistīnctaeindistīncta

in-distinctus, a, um, adj. (post-Aug.).
I. Not properly distinguished, confused: neque inordinata, neque indistincta, Quint. 8, 2, 23; Cat. 64, 283: cf.: indistincta et confusa, Gell. 13, 30, 5.—
B. Esp., indistinct, obscure: vocabulum, Gell. 10, 20, 9; 13, 30, 5: defensio, Tac. A. 6, 8. —
II. Devoid of display, unambitious, self-restrained: an non in privatis et acutus et indistinctus et non super modum elatus M. Tullius? Quint. 12, 10, 39.—Adv.: indistinctē.
1. Without distinction, indiscriminately: indistincte atque promiscue annotabam, Gell. praef. § 2; Dig. 4, 8, 32, § 6 (for which: sine distinctione, ib. 5, 1, 24, § 2) al.—
2. Generally, Dig. 40, 9, 3; 26, 1, 4 al.

Origins

  1. Proto-Indo-European*né
  2. Proto-Indo-European*n̥-
  3. Proto-Italic*n̥-
  4. Latinindistīnctus

Latin distīnctus Latin indistīnctus From in- + distīnctus.

Descendants
  • Catalanindistint
  • Frenchindistinct
  • Italianindistinto
  • Occitanindistinct
  • Portugueseindistinto
  • Spanishindistinto
  • Galicianindistinto

In English words that came into English from indistīnctus

  • indistinctindistīnctus

Quick answers

What does indistīnctus mean in Latin?
indistīnctus, a adjective, means “not easily distinguished; easily confused; indistinct, obscure”.
How do you pronounce indistīnctus?
In classical Latin, [ɪn.dɪsˈtiːŋk.tʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [in.disˈtiŋk.tus].
Where does indistīnctus come from?
Proto-Indo-European *né → Proto-Indo-European *n̥- → Proto-Italic *n̥- → Latin indistīnctus.