LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivethird-declension two-termination adjective

indissolūbilis

indissolūbilis (neuter indissolūbile, adverb indissolūbiliter)
Classical[ɪn.dɪs.sɔˈɫuː.bɪ.lɪs]Ecclesiastical[in.dis.soˈluː.bi.lis]

Meaning

  1. two terminationindissoluble, not able to be dissolved
  2. two terminationindestructible

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeindissolūbilisindissolūbilisindissolūbile
genitiveindissolūbilisindissolūbilisindissolūbilis
dativeindissolūbilīindissolūbilīindissolūbilī
accusativeindissolūbilemindissolūbilemindissolūbile
ablativeindissolūbilīindissolūbilīindissolūbilī
vocativeindissolūbilisindissolūbilisindissolūbile
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeindissolūbilēsindissolūbilēsindissolūbilia
genitiveindissolūbiliumindissolūbiliumindissolūbilium
dativeindissolūbilibusindissolūbilibusindissolūbilibus
accusativeindissolūbilīs
indissolūbilēs
indissolūbilīs
indissolūbilēs
indissolūbilia
ablativeindissolūbilibusindissolūbilibusindissolūbilibus
vocativeindissolūbilēsindissolūbilēsindissolūbilia

in-dissŏlūbĭlis, e, adj. 2. in-dissolvo,
I. that cannot be dissolved or loosed, indissoluble (in Cic. only in the transf. signif.).
I. Lit.: nodus, Plin. 11, 24, 28, § 81. —
II. Transf., of persons, indestructible, imperishable: quoniam orti estis, immortales esse et indissolubiles non potestis, Cic. Univ. 11, 35; Lact. Opif. D. 4, 6; Hier. in Isa. 3, 6, 9.—* Adv.: in-dissŏlūbĭlĭ-ter, indissolubly: nexum, Claud. Mam. Stat. Anim. 2, 2.

Origins

  1. Proto-Indo-European*né
  2. Proto-Indo-European*n̥-
  3. Proto-Italic*n̥-
  4. Latinindissolūbilis

Latin dissolūbilis Latin indissolūbilis From in- + dissolūbilis (“dissoluble”).

Descendants
  • Italianindissolubile
  • Spanishindisoluble

In English words that came into English from indissolūbilis

  • indissolubleindissolūbilis

Quick answers

What does indissolūbilis mean in Latin?
indissolūbilis, a adjective, means “indissoluble, not able to be dissolved; indestructible”.
How do you pronounce indissolūbilis?
In classical Latin, [ɪn.dɪs.sɔˈɫuː.bɪ.lɪs]; in ecclesiastical (church) Latin, [in.dis.soˈluː.bi.lis].
Where does indissolūbilis come from?
Proto-Indo-European *né → Proto-Indo-European *n̥- → Proto-Italic *n̥- → Latin indissolūbilis.