LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

indispositus

indispositus (feminine indisposita, neuter indispositum, adverb indispositē)
Classical[ɪn.dɪsˈpɔ.sɪ.tʊs]Ecclesiastical[in.disˈpɔː.s̬i.tus]

Meaning

  1. adjectivedisordered, confused
  2. adjectiveunprepared

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeindispositusindispositaindispositum
genitiveindispositīindispositaeindispositī
dativeindispositōindispositaeindispositō
accusativeindispositumindispositamindispositum
ablativeindispositōindispositāindispositō
vocativeindispositeindispositaindispositum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeindispositīindispositaeindisposita
genitiveindispositōrumindispositārumindispositōrum
dativeindispositīsindispositīsindispositīs
accusativeindispositōsindispositāsindisposita
ablativeindispositīsindispositīsindispositīs
vocativeindispositīindispositaeindisposita

in-dispŏsĭtus, a, um, adj.,
I. without order, confused (post-Aug. and very rare): apud Vitellium omnia indisposita, temulenta, etc., Tac. H. 2, 68.—
II. Of persons, unprepared, August. Ep. 59.— * Adv.: in-dispŏsĭtē, without order, confusedly: moveri, Sen. Ep. 124, 19.

Origins

  1. Proto-Indo-European*né
  2. Proto-Indo-European*n̥-
  3. Proto-Italic*n̥-
  4. Latinindispositus

Latin dispositus Latin indispositus From in- + dispositus (“arranged”).

Quick answers

What does indispositus mean in Latin?
indispositus, a adjective, means “disordered, confused; unprepared”.
How do you pronounce indispositus?
In classical Latin, [ɪn.dɪsˈpɔ.sɪ.tʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [in.disˈpɔː.s̬i.tus].
Where does indispositus come from?
Proto-Indo-European *né → Proto-Indo-European *n̥- → Proto-Italic *n̥- → Latin indispositus.