adjectivefirst/second-declension adjective
indisertus
indisertus (feminine indiserta, neuter indisertum, adverb indisertē)
Classical[ɪn.dɪˈsɛr.tʊs]Ecclesiastical[in.diˈs̬ɛr.tus]
Meaning
- adjectivenot eloquent
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | indisertus | indiserta | indisertum |
| genitive | indisertī | indisertae | indisertī |
| dative | indisertō | indisertae | indisertō |
| accusative | indisertum | indisertam | indisertum |
| ablative | indisertō | indisertā | indisertō |
| vocative | indiserte | indiserta | indisertum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | indisertī | indisertae | indiserta |
| genitive | indisertōrum | indisertārum | indisertōrum |
| dative | indisertīs | indisertīs | indisertīs |
| accusative | indisertōs | indisertās | indiserta |
| ablative | indisertīs | indisertīs | indisertīs |
| vocative | indisertī | indisertae | indiserta |
in-dĭsertus, a, um, adj.,
I. not eloquent (class.):
Academicus, Cic. N. D. 2, 1, 1.— Of inanim. and abstr. things: prudentia, at a loss for words, Cic. de Or. 3, 35, 142.— Adv.: indĭsertē, not eloquently (rare but class.): orationem non indiserte collaudavit, Cic. Q. Fr. 2, 1, 3.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
in-disertus adj.,
not eloquent: Academicus: prudentia, at a loss for words.
Origins
- Proto-Indo-European*né
- Proto-Indo-European*n̥-
- Proto-Italic*n̥-
- Latinindisertus
Latin disertus Latin indisertus From in- + disertus (“eloquent”).