LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

indisertus

indisertus (feminine indiserta, neuter indisertum, adverb indisertē)
Classical[ɪn.dɪˈsɛr.tʊs]Ecclesiastical[in.diˈs̬ɛr.tus]

Meaning

  1. adjectivenot eloquent

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeindisertusindisertaindisertum
genitiveindisertīindisertaeindisertī
dativeindisertōindisertaeindisertō
accusativeindisertumindisertamindisertum
ablativeindisertōindisertāindisertō
vocativeindiserteindisertaindisertum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeindisertīindisertaeindiserta
genitiveindisertōrumindisertārumindisertōrum
dativeindisertīsindisertīsindisertīs
accusativeindisertōsindisertāsindiserta
ablativeindisertīsindisertīsindisertīs
vocativeindisertīindisertaeindiserta

in-dĭsertus, a, um, adj.,
I. not eloquent (class.): Academicus, Cic. N. D. 2, 1, 1.— Of inanim. and abstr. things: prudentia, at a loss for words, Cic. de Or. 3, 35, 142.— Adv.: indĭsertē, not eloquently (rare but class.): orationem non indiserte collaudavit, Cic. Q. Fr. 2, 1, 3.

Origins

  1. Proto-Indo-European*né
  2. Proto-Indo-European*n̥-
  3. Proto-Italic*n̥-
  4. Latinindisertus

Latin disertus Latin indisertus From in- + disertus (“eloquent”).

Quick answers

What does indisertus mean in Latin?
indisertus, a adjective, means “not eloquent”.
How do you pronounce indisertus?
In classical Latin, [ɪn.dɪˈsɛr.tʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [in.diˈs̬ɛr.tus].
Where does indisertus come from?
Proto-Indo-European *né → Proto-Indo-European *n̥- → Proto-Italic *n̥- → Latin indisertus.