noun · femininethird declension
indiscrētiō
indiscrētiō f (genitive indiscrētiōnis)
Classical[ɪn.dɪsˈkreː.ti.oː]Ecclesiastical[in.disˈkrɛt.t͡si.o]
Meaning
- Late Latinindiscretion (lack of discretion)
c. 347 CE – 420 CE, Hieronymus, Interpretatio libri Didymi de spiritu sancto 36 (quoted in Gaffiot)
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | indiscrētiō | indiscrētiōnēs |
| genitive | indiscrētiōnis | indiscrētiōnum |
| dative | indiscrētiōnī | indiscrētiōnibus |
| accusative | indiscrētiōnem | indiscrētiōnēs |
| ablative | indiscrētiōne | indiscrētiōnibus |
| vocative | indiscrētiō | indiscrētiōnēs |
in-discrētĭo, ōnis, f.,
I. lack of discernment, indiscretion, Hier. in Didym. de Spir. S. 36.
Origins
From in- + discrētiō.
Descendants
- Catalanindiscreció
- Frenchindiscrétion
- Italianindiscrezione
- Portugueseindiscrição
- Romanianindiscreție
- Spanishindiscreción
- Galicianindiscreción
- Galicianindiscrição
In English words that came into English from indiscrētiō
- indiscretionindiscrētiō