LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

indisciplīnōsus

indisciplīnōsus (feminine indisciplīnōsa, neuter indisciplīnōsum)
Classical[ɪn.dɪs.kɪ.pliːˈnoː.sʊs]Ecclesiastical[in.diʃ.ʃi.pliˈnɔː.s̬us]

Meaning

  1. adjectiveundisciplined

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeindisciplīnōsusindisciplīnōsaindisciplīnōsum
genitiveindisciplīnōsīindisciplīnōsaeindisciplīnōsī
dativeindisciplīnōsōindisciplīnōsaeindisciplīnōsō
accusativeindisciplīnōsumindisciplīnōsamindisciplīnōsum
ablativeindisciplīnōsōindisciplīnōsāindisciplīnōsō
vocativeindisciplīnōseindisciplīnōsaindisciplīnōsum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeindisciplīnōsīindisciplīnōsaeindisciplīnōsa
genitiveindisciplīnōsōrumindisciplīnōsārumindisciplīnōsōrum
dativeindisciplīnōsīsindisciplīnōsīsindisciplīnōsīs
accusativeindisciplīnōsōsindisciplīnōsāsindisciplīnōsa
ablativeindisciplīnōsīsindisciplīnōsīsindisciplīnōsīs
vocativeindisciplīnōsīindisciplīnōsaeindisciplīnōsa

in-disciplīnōsus, a, um, adj. id.,
I. without discipline, undisciplined (eccl. Lat.), Vulg. Sir. 23, 7.

Quick answers

What does indisciplīnōsus mean in Latin?
indisciplīnōsus, a adjective, means “undisciplined”.
How do you pronounce indisciplīnōsus?
In classical Latin, [ɪn.dɪs.kɪ.pliːˈnoː.sʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [in.diʃ.ʃi.pliˈnɔː.s̬us].