LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation, deponent

indipīscor

indipīscor (present infinitive indipīscī, perfect active indeptus sum)
Classical[ɪn.dɪˈpiːs.kɔr]Ecclesiastical[in.diˈpis.kor]

Meaning

  1. deponenttransitiveto obtain, attain, reach, seize
  2. deponenttransitiveto commence

Conjugation conjugation 3 deponent

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.indipīscorindipīscēbarindipīscar———
2nd sg.indipīsceris
indipīscere
indipīscēbāris
indipīscēbāre
indipīscēris
indipīscēre
———
3rd sg.indipīsciturindipīscēbāturindipīscētur———
1st pl.indipīscimurindipīscēbāmurindipīscēmur———
2nd pl.indipīsciminīindipīscēbāminīindipīscēminī———
3rd pl.indipīscunturindipīscēbanturindipīscentur———
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.indipīscarindipīscerer——
2nd sg.indipīscāris
indipīscāre
indipīscerēris
indipīscerēre
——
3rd sg.indipīscāturindipīscerētur——
1st pl.indipīscāmurindipīscerēmur——
2nd pl.indipīscāminīindipīscerēminī——
3rd pl.indipīscanturindipīscerentur——
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.indipīscere—
pres. 2nd pl.indipīsciminī—
fut. 2nd sg.indipīscitor—
fut. 3rd sg.indipīscitor—
fut. 3rd pl.indipīscuntor—
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveindipīscī—
perfect infinitiveindeptum esse—
future infinitiveindeptūrum esse—
present participleindipīscēns—
perfect participleindeptus—
future participleindeptūrusindipīscendus
indipīscundus
gerundindipīscendī, indipīscendō, indipīscendumsupineindeptum, indeptū

indĭpiscor, deptus, 3,
I. v. dep. a. [indu = in-apiscor], to obtain, attain, reach.
I. Lit. (mostly ante- and post-class.): largiter mercedis indipiscar, Plaut. Rud. 5, 2, 28: divitias magnas indeptum, id. Ep. 3, 4, 15: navem, Liv. 26, 39, 12; 28, 30, 12: multum in cogitando dolorem, Plaut. Trin. 2, 1, 2: simulatque hominem leti secura quies est indepta, Lucr. 3, 212: senex voluit indipisci de cibo, Plaut. Stich. 4, 1, 57: animo, i. e. to retain, Gell. 17, 2, 1.—
II. Transf., to begin, commence: pugnam, Gell. 1, 11, 8.?*! Act. collat. form: indĭpisco, ĕre: (occasionem) quadrigis albis, Plaut. As. 2, 2, 13.—
2. Part. perf.: indeptus, a, um; pass., Cod. Th. 9, 42, 13; 12, 1, 74; and prob. also in Plin. H. N. praef. 9: honoribus indeptis, v. Sillig. N. cr.

Origins

From archaic indu (“in”) + apīscor (“to pursue, attain”).

Quick answers

What does indipīscor mean in Latin?
indipīscor, a verb, means “to obtain, attain, reach, seize; to commence”.
What are the principal parts of indipīscor?
indipīscor, indipīscī, indeptus sum (third conjugation, deponent).
How do you pronounce indipīscor?
In classical Latin, [ɪn.dɪˈpiːs.kɔr]; in ecclesiastical (church) Latin, [in.diˈpis.kor].