adjectivefirst/second-declension adjective
indigus
indigus (feminine indiga, neuter indigum)
Classical[ˈɪn.dɪ.ɡʊs]Ecclesiastical[ˈin.di.ɡus]
Meaning
- adjectiveneeding (+ genitive or (rarely) ablative)
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | indigus | indiga | indigum |
| genitive | indigī | indigae | indigī |
| dative | indigō | indigae | indigō |
| accusative | indigum | indigam | indigum |
| ablative | indigō | indigā | indigō |
| vocative | indige | indiga | indigum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | indigī | indigae | indiga |
| genitive | indigōrum | indigārum | indigōrum |
| dative | indigīs | indigīs | indigīs |
| accusative | indigōs | indigās | indiga |
| ablative | indigīs | indigīs | indigīs |
| vocative | indigī | indigae | indiga |
indĭgus, a, um, adj. indigeo,
I. needing, in want (poet. and post-Aug.).
I. In gen.
(a). With gen.:
nostrae opis, Verg. G. 2, 428; so, externae opis, Tac. H. 3, 48: stipendiorum, Plin. 8, 40, 61, § 143: rectoris, Tac. H. 3, 22 (but Lucr. 1, 61, is glossem.).—(b). With abl.:
auxilio, Lucr. 5, 223. — (g). Absol.:
pauper et indigus, Stat. Silv. 3, 1, 102.— II. In partic., desirous of something; with gen.:
servitii, Luc. 9, 254.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
indigus adj.
1 in+EG-, needing, in want: nullius, S.: nostrae opis, V.
Origins
From archaic indu (“in”) + the root of egeō (“to need, want”).