LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · masculinethird declension

indiges

indiges m (genitive indigetis)
Classical[ˈɪn.dɪ.ɡɛs]Ecclesiastical[ˈin.di.d͡ʒes]

Meaning

  1. masculineUsed adjectivally/appositionally as an epithet of certain deities (the Di indigetes). The meaning of this term is uncertain.

Declension

declension
formsingularplural
nominativeindigesindigetēs
genitiveindigetisindigetum
dativeindigetīindigetibus
accusativeindigetemindigetēs
ablativeindigeteindigetibus
vocativeindigesindigetēs

Indĭgĕs, ĕtis, m., v. Indigetes.
indĭges, is, adj. indigeo,
I. needy, indigent: i. q. indigens: quem aetate exacta, indigem liberum lacerasti, Pac. ap. Cic. de Or. 2, 46, 193 (Fragm. Trag. v. 328 Rib.).

Origins

Possibly from indu- + agō and a derivational suffix.

In English words that came into English from indiges

  • indigitateindigitāre

Quick answers

What does indiges mean in Latin?
indiges, a noun, means “Used adjectivally/appositionally as an epithet of certain deities (the Di indigetes). The meaning of this term is uncertain.”.
What is the genitive of indiges?
The genitive singular is indigetis. indiges is masculine, third declension.
How do you pronounce indiges?
In classical Latin, [ˈɪn.dɪ.ɡɛs]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈin.di.d͡ʒes].