LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivethird-declension one-termination adjective

indifferēns

indifferēns (genitive indifferentis, adverb indifferenter)
Classical[ɪnˈdɪf.fɛ.rẽːs]Ecclesiastical[inˈdif.fe.rens]

Meaning

  1. one terminationindifferent
  2. one terminationneither good nor bad
  3. one terminationunconcerned

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeindifferēnsindifferēnsindifferēns
genitiveindifferentisindifferentisindifferentis
dativeindifferentīindifferentīindifferentī
accusativeindifferentemindifferentemindifferēns
ablativeindifferentī
indifferente
indifferentī
indifferente
indifferentī
indifferente
vocativeindifferēnsindifferēnsindifferēns
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeindifferentēsindifferentēsindifferentia
genitiveindifferentiumindifferentiumindifferentium
dativeindifferentibusindifferentibusindifferentibus
accusativeindifferentīs
indifferentēs
indifferentīs
indifferentēs
indifferentia
ablativeindifferentibusindifferentibusindifferentibus
vocativeindifferentēsindifferentēsindifferentia

in-diffĕrens, entis, adj.,
I. in which there is no difference, indifferent.
I. Act., of persons, making no difference, indifferent, careless (post-class.): circa victum, Suet. Caes. 53.—
II. Pass.
A. Philos. t. t., neither good nor evil, not to be sought or avoided (class.): necesse est, nec bonum esse nec malum hoc quod praepositum vel praecipuum nominamus; idque ita definimus, quod sit indifferens cum aestimatione mediocri; quod enim illi ἀδιάφορον dicunt, id mihi ita occurrit ut indifferens dicerem, Cic. Fin. 3, 16, 53: nihil indifferens gloriosum est; mors autem gloriosum est; ergo mors non est indifferens, Sen. Ep. 82, 10.—Hence, subst.: indiffĕrens, ntis, n., a thing indifferent, neither good nor evil: si valetudo indifferens est, bene valere indifferens est, Sen. Ep. 117, 8: cur dolor apud Stoicos indifferens esse dicitur, non malum, Gell. 12, 5, 4: Zeno censuit voluptatem esse indifferens, id est neutrum, neque bonum neque malum, id. 9, 5, 5.—Plur.: haec quae indifferentia vocamus, Sen. Vit. Beat. 22, 4 al.—
B. In gram., of the syllaba anceps, doubtful, Quint. 9, 9, 48; 93.—Hence, adv.: in-diffĕrenter, without distinction, indiscriminately, indifferently (post-Aug.): uti utraque appellatione, Quint. 11, 3, 1; 9, 2, 6: uti his litteris, Gell. 10, 24, 8: ferre, to bear with indifference, unconcern; opp. graviter, Suet. Dom. 23: vivere, to eat of everything without distinction, Scrib. Comp. 122.

Origins

  1. Proto-Indo-European*né
  2. Proto-Indo-European*n̥-
  3. Proto-Italic*n̥-
  4. Latinindifferēns

Proto-Indo-European *dwóh₁ ▲ Proto-Indo-European *trísinflu. Proto-Indo-European *d(w)is- Proto-Italic *dis- Latin dis- Proto-Indo-European *bʰer- Proto-Indo-European *-eti Proto-Indo-European *bʰéreti Proto-Italic *ferō Latin ferō Latin differō Latin differēns Latin indifferēns From in- + differēns.

In English words that came into English from indifferēns

  • indifferentindifferēns

Quick answers

What does indifferēns mean in Latin?
indifferēns, a adjective, means “indifferent; neither good nor bad; unconcerned”.
How do you pronounce indifferēns?
In classical Latin, [ɪnˈdɪf.fɛ.rẽːs]; in ecclesiastical (church) Latin, [inˈdif.fe.rens].
Where does indifferēns come from?
Proto-Indo-European *né → Proto-Indo-European *n̥- → Proto-Italic *n̥- → Latin indifferēns.