adjectivefirst/second-declension adjective
indemnātus
indemnātus (feminine indemnāta, neuter indemnātum)
Classical[ɪn.dɛmˈnaː.tʊs]Ecclesiastical[in.demˈnaː.tus]
Meaning
- adjectiveuncondemned, unsentenced
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | indemnātus | indemnāta | indemnātum |
| genitive | indemnātī | indemnātae | indemnātī |
| dative | indemnātō | indemnātae | indemnātō |
| accusative | indemnātum | indemnātam | indemnātum |
| ablative | indemnātō | indemnātā | indemnātō |
| vocative | indemnāte | indemnāta | indemnātum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | indemnātī | indemnātae | indemnāta |
| genitive | indemnātōrum | indemnātārum | indemnātōrum |
| dative | indemnātīs | indemnātīs | indemnātīs |
| accusative | indemnātōs | indemnātās | indemnāta |
| ablative | indemnātīs | indemnātīs | indemnātīs |
| vocative | indemnātī | indemnātae | indemnāta |
indemnātus, a, um, adj. 2. in-damnatus,
I. uncondemned, unsentenced (class.):
indemnatus atque intestatus, Plaut. Curc. 5, 3, 17: bona indemnatorum civium, Cic. Agr. 2, 21, 56: si hoc indemnato indicta causa non liceat, Liv. 3, 56, 13: civem interimere, Vell. 2, 45; Amm. 15, 5; Quint. 3, 11, 14; Juv. 6, 562 al.—Com.: quae pendent indemnatae pernae, Plaut. Capt. 4, 3, 8.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
indemnātus adj.
2 in+damnatus, uncondemned, unsentenced: indemnatum necare, S.: cives: hoc indemnato indictā causā, L.: mathematicus, Iu.
Origins
- Proto-Indo-European*né
- Proto-Indo-European*n̥-
- Proto-Italic*n̥-
- Latinindemnātus
Latin damnātus Latin indemnātus From in- + damnātus. Compare indemnis.