noun · neutersecond declension
incumbrāmentum
incumbrāmentum n (genitive incumbrāmentī)
Ecclesiastical[iŋ.kum.braˈmɛn.tum]
Meaning
- EcclesiasticalLatinMedieval Latinincumbrance (of a benefice)
- Medieval Latinincumbrance (of real property)
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | incumbrāmentum | incumbrāmenta |
| genitive | incumbrāmentī | incumbrāmentōrum |
| dative | incumbrāmentō | incumbrāmentīs |
| accusative | incumbrāmentum | incumbrāmenta |
| ablative | incumbrāmentō | incumbrāmentīs |
| vocative | incumbrāmentum | incumbrāmenta |
Origins
Proto-Indo-European *-mn̥ Proto-Indo-European *-mn̥tom Proto-Italic *-mentom Latin -mentum Latin incumbrāmentum From incumbrō + -mentum.