LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation, no passive

incumbō

incumbō (present infinitive incumbere, perfect active incubuī, supine incubitum)
Classical[ɪŋˈkʊm.boː]Ecclesiastical[iŋˈkum.bo]

Meaning

  1. to lay oneself upon; to lean or recline on something
  2. to press down on, fall upon (e.g. one's sword)
    Ferro incumbere.To press down on iron.
    Gladio incumbere.To press down on a sword.
  3. to bend one's attention to; to devote or apply oneself to
    ceris et stilo incumbere.

Latīnē defined in Latin in our graded readers

sē in rem pōnit; premit
lean on; press on; devote oneself
incumbō -ere — in De Bello Gallico III, ch. 17, 20

Conjugation conjugation 3 no-supine

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.incumbōincumbēbamincumbamincumbuīincumbueramincumbuerō
2nd sg.incumbisincumbēbāsincumbēsincumbuistīincumbuerāsincumbueris
3rd sg.incumbitincumbēbatincumbetincumbuitincumbueratincumbuerit
1st pl.incumbimusincumbēbāmusincumbēmusincumbuimusincumbuerāmusincumbuerimus
2nd pl.incumbitisincumbēbātisincumbētisincumbuistisincumbuerātisincumbueritis
3rd pl.incumbuntincumbēbantincumbentincumbuērunt
incumbuēre
incumbuerantincumbuerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.incumbamincumberemincumbuerimincumbuissem
2nd sg.incumbāsincumberēsincumbuerīsincumbuissēs
3rd sg.incumbatincumberetincumbueritincumbuisset
1st pl.incumbāmusincumberēmusincumbuerīmusincumbuissēmus
2nd pl.incumbātisincumberētisincumbuerītisincumbuissētis
3rd pl.incumbantincumberentincumbuerintincumbuissent
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.incumbe—
pres. 2nd pl.incumbite—
fut. 2nd sg.incumbitō—
fut. 3rd sg.incumbitō—
fut. 2nd pl.incumbitōte—
fut. 3rd pl.incumbuntō—
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveincumbere—
perfect infinitiveincumbuisse—
present participleincumbēns—
gerundincumbendī, incumbendō, incumbendum

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

incumbere in (ad) aliquid
to be energetic about, throw one's heart into a thing.
omni studio in (ad) bellum incumbere
to carry on a war energetically.
in rem publicam omni cogitatione curaque incumbere (Fam. 10. 1. 2)
to devote one's every thought to the state's welfare.

incumbo, cŭbŭi, cŭbĭtum, ĕre, v. n. 1. incubo,
I. to lay one's self upon, to lean or recline upon a thing (cf. ingruo; class., partic. in the trop. sense).
I. Lit., constr. with in, ad, super, or dat.; also with the simple acc.: olivae, Verg. E. 8, 16: in parietem, Dig. 39, 2, 28: densis ordinibus nunc alii in alios, nunc in scuta incumbentes sustinebant impetus Romanorum, Liv. 35, 5, 7: toro, Verg. A. 4, 650: materiae, Curt. 8, 10, 25: terrae, Tac. A. 2, 17: super praedam, to lie upon, Petr. 80: in eum, Curt. 6, 9: ad vos, Ov. M. 9, 385: cumulatis in aqua sarcinis insuper incumbebant, Liv. 22, 2, 8: validis incumbere remis, Verg. A. 5, 15; 10, 294; Curt. 9, 9, 4.—Of the heavens: cava in se convexitas vergit, et cardini suo, hoc est terrae, undique incumbit, Plin. 2, 64, 64, § 160: mare, to cast itself into the sea, id. 5, 32, 40, § 141: fessi arma sua, Sall. Fragm. ap. Serv. ad Verg. A. 9, 229: tecto incubuit bubo, perched on, Ov. M. 6, 432: gladium faciam culcitam, camque incumbam, Plaut. Cas. 2, 4, 29.—
B. Transf., to lean or incline towards, to overhang; to rush towards: silex prona jugo laevum incumbebat ad amnem, Verg. A. 8, 236: laurus incumbens arae, id. ib. 2, 514: in gladium, to fall on one's sword, Cic. Inv. 2, 51, 154: gladio, Auct. Her. 1, 11, 18: ferro, Phaedr. 3, 10, 33: in hostem, to press upon the enemy, Liv. 30, 34, 2; cf.: duo duces circumstare urbem ... et unum in locum totam periculi molem, omne onus incubuisse, id. 27, 40, 6.—
II. Trop.
A. To press upon, burden, oppress, weigh upon: incubuere (venti) mari, Verg. A. 1, 84: tempestas a vertice silvis incubuit, id. G. 2, 311: gravis incumbens scopulis aestas, id. ib. 2, 377: febrium terris incubuit cohors, Hor. C. 1, 3, 30: (aestus) incubuit populo, Lucr. 6, 142. —Absol.: saevior armis Luxuria incubuit, Just. 6, 292.—
B. To bend one's attention to, to apply or devote one's self to, to exert one's self, or take pains with, pay attention to; constr. with in, ad, or dat.: rogandis legibus, Flor. 3, 16: ceris et stilo, Plin. Ep. 7, 27, 9: labori, Sil. 4, 820: toto pectore novae cogitationi, Tac. Or. 3: et animo et opibus in bellum, Caes. B. G. 7, 76: ut jam inclinato (judici) reliqua incumbat oratio, press upon, exert influence on, Cic. de Or. 2, 79, 324; cf.: invidia mihi incumbit, Tac. A. 14, 54: in aliquod studium, Cic. de Or. 1, 8, 34: in causam, id. Phil. 4, 5, 12: acrius graviusque ad ulciscendas rei publicae injurias, id. ib. 6, 1, 2: tota mente in aliquam curam et cogitationem, id. Fam. 10, 3, 3: toto pectore ad laudem, id. ib. 10, 12, 2: omni cogitatione curaque in rem publicam, id. ib. 1, 2: fato urguenti incumbere, to press on, hasten, Verg. A. 2, 653.—With inf.: sarcire ruinas, Verg. G. 4, 249: delatorem pervertere, Tac. H. 2, 10.—With ut and subj.: Appius Claudius ... cum suis tum totius nobilitatis viribus incubuit, ut, etc., Liv. 10, 15, 8.— Absol.: nunc, nunc incumbere tempus, Ov. M. 10, 657.—
C. To incline, choose, be inclined to, lean towards: hoc servi esse officium reor, ... non quo incumbat eum (i. e. erum) inpellere, Plaut. Aul. 4, 1, 8: ut eos, qui audiunt, quocumque incubuerit, possit impellere, whithersoever he may incline, choose, Cic. de Or. 3, 14, 55: eodem incumbunt municipia, are inclined the same way, id. Phil. 6, 7, 18: ad voluntatem perferendae legis, id. Att. 1, 19, 4: voluntatum inclinatio ad virum bonum, to lean towards, turn to, id. Mur. 26, 53: in causam, Cael. ad Cic. Fam. 8, 11, 3: in cupiditatem, Cic. Att. 5, 13, 3: in illo, id. Q. Fr. 3, 8, 6.—
D. To be incumbent upon one as a duty (post-class.): accusandi necessitas domino, Dig. 48, 2, 5: ei probatio, ib. 22, 3, 2: judici omnium rerum officium, ib. 21, 1, 25.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₁én
  2. Proto-Italic*en
  3. Proto-Italic*en-
  4. Latinincumbō

Proto-Indo-European *ḱewb-der. Proto-Italic *kumbō Latin *cumbō Latin incumbō From in- + *cumbō.

Descendants
  • Frenchincomber
  • Italianincombere
  • Spanishincumbir
  • Portugueseincumbir

Quick answers

What does incumbō mean in Latin?
incumbō, a verb, means “to lay oneself upon; to lean or recline on something; to press down on, fall upon (e.g. one's sword)”.
What are the principal parts of incumbō?
incumbō, incumbere, incubuī, incubitum (third conjugation, no passive).
How do you pronounce incumbō?
In classical Latin, [ɪŋˈkʊm.boː]; in ecclesiastical (church) Latin, [iŋˈkum.bo].
Where does incumbō come from?
Proto-Indo-European *h₁én → Proto-Italic *en → Proto-Italic *en- → Latin incumbō.